Eva mamma c",)

Tíminn flýgur!

Mánuður síðan síðast... Ég er þó búin að skrifa slatta inn á barnalandið og meira að segja nokkrar færslur á saumaklúbbspjallið. Ég er ekki alveg vonlaus, bara svolítið en ekki alveg ;) Nú er ég búin að taka þessar skjaldkirtils-pillur í 5 vikur og mér er farið að líða örlítið betur. En samt er ég mjög sveiflukennd og satt að segja orðin frekar óþolinmóð með þetta. Vigtin haggast ekki, hvorki upp né niður. Þyngdin er einmitt eitt af vandamálunum sem svona skjaldkirtils vandræðagemlingar eins og ég eru að berjast við. Það og almennt slen sem hefur heldur ekki alveg farið. Mér líður eins og ég sé búin að stíga eitt skref af hundrað í átt að bata, en það er þó eitt skref áfram en ekki afturábak og það er bara jákvætt :/

Ég "gúgglaði" þetta í dag og fann ýmislegt um þetta. T.d. veldur þessi vanframleiðsla á skjaldkirtilshormónum m.a. hægari efnaskiptum eða hægari fitubrennslu sem gerir það að verkum að líkaminn nær ekki að brenna öllum hitaeiningunum sem hann innbyrðir og safnar fituforða úr restinni. Þyngdaraukningin veldur því að efnaskipta-markgildið (e. metabolic set point), sem stjórnar þyngdarmarkmiði líkamans, verður hærra og líkaminn vill því viðhalda þessari aukaþyngd og því verður erfiðara að ná af sér þessari "viðbót". Svo þegar hægist svona á efnaskiptunum þá eykst matarlystin vegna hormónanna og það veldur enn meiri fitusöfnun.
Ef maður borðar of mikið af kolvetni þá hækkar magn hormónsins insúlín í blóðinu til að stilla blóðsykurmagnið. Með tímanum verða frumurnar þolnari fyrir insúlíni, eða bregðast ekki eins vel við því, hætta að brenna sykrinum og breyta honum í fituforða í staðinn. Og til að bæta gráu ofan á svart þá veldur svona aukning á insúlíni í blóðinu aukinni matarlyst og aukinni kolvetnisþörf. Þetta er því algjör vítahringur og það er alveg sama þótt maður borði minna því líkaminn aðlagast því bara og heldur samt áfram að safna fitu, eða að minnsta kosti rígheldur í þá fitu sem fyrir er.
Samkvæmt þessari grein, sem er skrifuð af manni sem er búinn að lesa allt sem hefur verið skrifað um málið, er u.þ.b. 75% af offitusjúklingum með þetta insúlín-þol og það vindur upp á sig því að því fleiri aukakíló sem maður er með því meira verður insúlín-þolið og því auðveldara verður fyrir kolvetni að breytast í fituforða.

Besta leiðin til að forðast þennan vítahring er að hætta að borða hvítan sykur og hvítt hveiti sem inniheldur einföld kolvetni og veldur meiri insúlínhækkun en flókin kolvetni sem eru t.d. í ávöxtum. Og svo auðvitað að hreyfa sig. En þetta skjaldkirtils-vesen er svo flókið vandamál því að þessu fylgir doði og slen sem veldur ekki beint mikilli bjartsýni og manni fellst bara hendur og dettur bara í þunglyndi. Ég hef ekki ennþá farið í reglulega göngutúra þótt það séu skrilljón göngustígar útum allt hérna og nógur tími til að rölta um. Mig langar alveg svakalega að skoppa af stað og njóta kyrrðarinnar á morgnanna, en ég geri það samt ekki. Ég er reyndar búin að breyta matarræðinu, og gerði það reyndar áður en ég vissi þetta með insúlínið. Ég baka speltbrauð með kornum (uppskrift frá Lóu sem ég endurbætti aðeins) og hætti að borða venjulegt samlokubrauð sem er úr hvítu hveiti. Ég nota ekki lengur hvítan sykur, heldur óunninn hrásykur sem inniheldur flókin kolvetni. Hætt að drekka gos, skipti yfir í ávaxtasafa. Hætt að borða tilbúin jógúrt og skyr, núna fæ ég mér hreina ab-mjólk eða hreint skyr og niðurskorna ávexti og mixa í blandara, enginn viðbættur sykur og enginn gervisykur heldur. Ég borða reyndar ennþá nammi og kex en það eru líklega einu slæmu syndirnar sem ég á eftir að útrýma, svo að þetta er ágætis byrjun hjá mér.

Jæja, ef þið hafið náð að lesa alla leið hingað án þess að geyspa, til hamingju! :)
Ég held að ég fari að drífa mig í háttinn. Að fara snemma að sofa er líka liður í því að laga skjaldkirtilinn. Reyndar er bara heilbrigður lífstíll það sem mælt er með, og það á svosem við alla, enda get ég alveg ímyndað mér að þessi vanstilling sé svona týpískur velmegunarsjúkdómur sem "hrjái" framagjarna og sressaða vesturlandabúa sem eru með háan blóðþrýsting og borða á hlaupum. Ég sé alveg fyrir mér að hann fyrirfinnist varla í afskekktum fjallaþorpum og litlum rólegheita-bæjum.

kveðja,
Eva

posted by Eva @ 23:57