Eva mamma c",)

Það er búið að mynda sneiðarnar á mér ;)

Ég er loksins búin að fara í þessa sneið(a)myndatöku :o) Ég átti að fara fyrir mánuði síðan, en læknirinn minn í Breiðholtinu fór í sumarfrí og fyrir mistök gleymdist að klára dæmið fyrir mig áður. Í millitíðinni flutti ég mig á heilsugæsluna hérna í Hafnarfirði og var þar með gerð útlæg úr Breiðholtinu svo að ég hékk bara í lausu lofti þar til ég var búin að tala við lækni á heilsugæslunni "minni", eða í Firðinum. Enníveis, ég var bara voða þolinmóð og ætlaði að bíða eftir Breiðholts-lækninum mínum þar sem ég var ekki búin að fá nein alvarleg svimaköst, en samt nokkur væg, en vildi bara tala við hana þar sem hún startaði þessu. Það ýtti nú á mig að tala bara við þá í Firðinum þar sem ég fékk mjög svo furðulega sjóntruflun. Missti bara alveg sjónina vinstra megin við mig. Það er nú ekki á ástandið bætandi... jæja ég hringdi i allar áttir skrækjandi áttund ofar en venjulega því ég hélt bara að ég væri að verða blind. Og það gengur ekki með lítinn 8 mánaða grís sem fer þangað sem hann vill. Ég semsagt hringdi fyrst í Steinþór sem kom úr vinnunni í einum grænum og vissi ekki betur en að konan hans væri að syngja sitt síðasta. En þegar hann kom þá var ég búin að endurheimta sjónina að mestu leyti, sem betur fer. Mér leið samt hálfkjánalega að hafa hrætt hann svona, en better safe than sorry, eins og maður segir. Þvínæst hringdi ég, eins og fyrr sagði, upp á heilsugæsluna í Firðinum og fékk tíma sama dag. Reyndar talaði ég við annan lækni en ég er með, þar sem hann er í fríi, þvílíka vesenið. Best að verða bara ekkert veikur á sumrin. Jæja, sá læknir gerði á mér allskonar taugapróf eins og að banka í hnéið og komst að því að ég væri ekki í lífshættulegu ástandi. Hún sagði mér að líklega væru sjóntruflanirnar hluti af mígrenikasti, og tengdust þessum svimaköstum ekkert. Jei, ég er þá komin með mígreni ofan á allt saman. Og það er ekki einu sinni búið að greina myndirnar úr sneiðmyndatökunni.... Jæja, maður getur alltaf farið í Pollýönnuleik, ég er þó að mestu leyti heilbrigð, ekki rúmliggjandi og að einhverju leyti heil á geði...hahaha :) En í alvörunni þá líður mér bara ágætlega. Ég á það bara til að gera svolítið mikið úr hlutunum og stressið getur alveg farið með mig stundum.

En þessi sneiðmyndataka, það var nú furðuleg reynsla. Fyrst er ég látin taka allt málmdót úr hárinu eins og spennur og teygjur. Svo leggst ég á bekk og fæ nál í æð. Og enga smá nál, ég er með risa stungusár eftir hana, núna tveim dögum seinna. Allavega, mér er síðan sagt að vera grafkyrr meðan bekkurinn rúllar inn og út úr sívalningnum (já þetta er alveg eins og í bíómyndunum) og teknar eru nokkrar myndir. Svo er dælt í mig skuggaefni, sem á víst að lýsa upp æðarnar og ábyggilega eitthvað meira í heilanum á mér svo að myndavélin geti tekið betri myndir af toppstykkinu. Það var furðulegt. Fyrst fann ég hita breiðast um líkamann og svo þyngdist hjartslátturinn og öndunin varð örlítið erfiðari. Skuggaefnið er þykkara en blóðið svo að hjartað þarf náttúrulega að erfiða meira við að dæla því um æðarnar. Ég fann líka skrýtið bragð í munninum en eftir smá stund fór mér að líða bara mjög vel. Svona eins og ég væri vafin inn í teppi, hlý tilfinning. Eftir nokkrar mínútur var þetta búið og ég kvaddi með þökkum (hehehe). Ég á síðan tíma hjá lækninum "mínum" á mánudaginn og þá fæ ég að heyra hvað kom í ljós.

Ég er semsagt ennþá á lífi og nokkuð spræk, en ef þið sjáið mig ráfa niður Laugarveginn í annarlegu ástandi þá hringið þið bara í hann Steinþór ;) Á samt ekkert von á því neitt sérstaklega.... Hehehe nei nei ég segi bara svona.

Annars er hún Rebekka mín alltaf að stækka og þroskast. Hún er komin með 6 tennur (kæmi mér ekki á óvart ef fleiri væru á leiðinni), klappar saman höndum, hristir hausinn, segir "mamma" og "babba", situr orðið alveg óstudd og er farin að mjaka sér útum allt. Stofan er ekki lengur nógu stór fyrir hana. Hún er alltaf hlæjandi og brosandi og bara rosalega skemmtilegur krakki. Hún dundar sér heillengi sjálf á púslmottunni sinni og er farin að borða allt sem er sett upp í hana. Já og hún er farin að sofa alla nóttina, án þess að vakna. Ok, hún vaknar stundum en það er sjaldan og fer minnkandi. Við fáum semsagt að sofa til ca.7 á morgnanna og ef við erum skynsöm og förum snemma að sofa þá fáum við alveg 8+ tíma heilan nætursvefn, fer eftir því hversu skynsöm við erum. En undanfarið höfum við ekki verið neitt alltof skynsöm og fáum því bara 6-7 tíma nætursvefn, en boy ó boy hvað það er samt mikill lúxus að fá að sofa þá í heilu lagi.

hvissbangbúmm,
Eva

posted by Eva @ 23:26