Eva mamma c",)

Kvöldin

Þegar litla lambið mitt tók upp á því að sofna kl.21 á kvöldin þá endurheimti ég örlitla stjórn á lífi mínu ásamt hluta af geðheilsunni. Alveg fram að þessum stórmerka áfanga, ákvað HÚN hvernig mínum tíma var varið á kvöldin. Reyndar ekki bara á kvöldin heldur allan sólahringinn. Tilvera mín snerist, og snýst, um hana. Það má segja að hún sé miðpunktur tilverunnar, sólin sem ég snýst í kringum. Og þótt ég sé mjög sátt við að vera plánetan hennar og stjórnast af aðdráttarafli hennar, þá var það góð tilfinning að endurheimta stjórnina, þó ekki væri nema í nokkra klukkutíma. Ég get verið mitt eigið sólkerfi um stund.

Ég get varið þessum klukkutímum í ýmislegt. Ég get horft á sjónvarpið, hangsað í tölvunni, spjallað við Steinþór nú eða farið snemma að sofa. Einhvern veginn er samt síðastnefndi kosturinn ekki eins áhugaverður og hinir, það er bara eitthvað svo leiðinlegt að fara bara að sofa eftir að hafa varið heilum degi í að sinna litla stýrinu. Hálfpartinn eins og uppgjöf, og það hugnast þessu ljóni ekki! Jú jú, reyndar er stundum gott að gefast upp fyrir Óla Lokbrá og svífa inn í draumalandið eftir gott tásunudd. Það er nauðsynlegt að fara að snemma að sofa endrum og sinnum. En í kvöld, þrátt fyrir CSI, Sex and the City, intróið í Jay Leno og geyspa og teygjur í lazyboy stólnum, ákvað ég að fara í tölvuna í stað þess að fara að sofa. Ég varð bara svo gráðug, vildi meira og meira. Meiri stjórn þar sem ÉG ákveð hvort ég fer í tölvuna, en ekki litla ljósið mitt. Ég þarf að skrifa á bloggið mitt, sannfærði ég geyspann minn. Nei nei, ég er ekki svo þreytt... Þótt ég finni alveg hvað augnalokin eru þung og af fenginni reynslu veit ég líka að ég á eftir að sofna um leið og höfuðið snertir koddann.

Litla snúllan mín hefur ekki svona sjálfs-sannfæringarkraft. Ef hún er þreytt þá grætur hún bara. Nuddar augun sín, sem eru orðin rauð og þreytuleg og tosar í eyrun. Eitt af fjölmörgum táknmálunum sem börn eiga sameiginleg. Og mamma veit hvað er best. Litla þreytta rúsínan er sett í náttföt, henni gefið að drekka og svæfð í mömmufangi innpökkuð í dúnsængina sína.

Ó ef lífið væri bara svona einfalt...

kveðja,
Eva mamma

posted by Eva @ 23:59