Eva mamma c",)

Jæja...

Jæja... vegna fjölda áskoranna settist ég niður fyrir framan tölvunna og ákvað að blogga :) Satt að segja hef ég ekki haft mikið að segja undanfarið. Trúið mér, ég hef sest margoft niður og ætlað að segja eitthvað svakalega gáfulegt, en bara ekki dottið neitt í hug. Já ég veit Sigrún, það er alveg hægt að skrifa eitthvað þótt ekkert sé að gerast... hehehe ;) En málið er að ég er búin að vera í djúpri lægð undanfarnar vikur og vildi bara ekki skrifa um það. Nógu mikið er ég búin að velta MÉR upp úr þessu, ekki ætla ég að velta ykkur upp úr þessu líka. En allt í einu small ég upp úr henni í gær.

...jæja fyrst ég er byrjuð þá skal ég útskýra ;) Þetta var svona týpískur vítahringur. Og örugglega alveg skiljanlegt miðað við ástandið. Eins og þið vitið þá hefur verið mikið fjör í svefnmálunum hér á bæ. Fyrst vakti Rebekka á nóttinni, svo ákvað hún að vaka á daginn. Þegar það var komið í góðan farveg þá ákvað hún að vakna MJÖG oft á nóttunni til að drekka, á 2 tíma fresti nánar tiltekið. Það hefur sem betur fer lagast líka, og hún vaknar á 3-4 tíma fresti núna. En eftir þetta allt saman þá var ég orðin svo þreytt og pirruð að dagarnir urðu alveg hræðilegir því ég hugsaði ekki um annað en að sofa, og ef Rebekka var pirruð líka þá fór ég alveg í mínus því ég átti ekkert eftir. Ekkert svigrúm fyrir svona óvæntar skapsveiflur og varabatteríið alveg tómt. Ég varð dofin og lystarlítil og gleymdi stundum að borða. Svo langaði mig ekki út, þótt það hefði örugglega gert mér gott og ofan á þetta alltsaman fylltist ég sektarkennd yfir því að vera svona leiðinleg mamma. Rebekka fann auðvitað hvernig mér leið og hefur sjálfsagt verið eitthvað óörugg og þess vegna látið heyra meira í sér fyrir vikið. Og þótt ég þori varla að segja frá því þá var ég orðin svo þreytt á henni að þegar Steinþór kom svo heim á kvöldin þá var ég bara svo gjörsamlega búin á líkama og sál að ég lét hann fá hana um leið og hann steig inn um dyrnar. Sem betur fer sofnar Rebekka milli 20 og 21 og ég nýtti kvöldin auðvitað út í æsar og fór seint að sofa því það var svo afslappandi að fá frið og geta bara setið eins og heilalaust grænmeti fyrir framan sjónvarpið, eða spjallað við Steinþór. Þá varð ég að sjálfsögðu þreyttari daginn eftir og sá dagur var verri en dagurinn á undan, og svona hélt þetta áfram.

Reyndar hefur Steinþór gert allt sem hann getur til að létta mér lífið. Hann hefur gert það alveg frá því við kynntumst, hann er svo yndislegur. Hann nuddar mig þegar ég er þreytt og hlustar á mig þegar ég þarf að ausa úr pirrings-skálunum og verslar í matinn og vaskar upp og bara allt. Og þótt hann sé búin að vera að vinna alla vikuna hefur hann yfirleitt leyft mér að sofa út um helgar og tekur Rebekku fram þegar hún er búin að drekka. En svefninn virtist samt aldrei vera nógur. Ég var svo þreytt andlega að enginn svefn hefði getað hresst mig við.
Þangað til við ákváðum að Steinþór myndi bara sjá um Rebekku alla helgina og ég þyrfti bara að gefa henni að drekka. Það var svosem engin meiriháttar breyting því hann hefur alltaf verið eins mikið með hana og hann getur. En það var breyting fyrir mig að því leyti að það var meðvituð ákvörðun um að ég þyrfti ekki að vera á bakvakt eins og ég hef alltaf verið. Alltaf með eyrun á henni og í standby-stöðu allan sólahringinn. Það er ótrúlega lýjandi. En samt var það bara ég sem setti mig í þessa stöðu, ég hefði ekkert þurft þess en þetta er bara eitthvað ómeðvitað sem fylgir móðurhlutverkinu. Ég fékk semsagt meðvitað frí þessa helgi. Ég fór reyndar ekkert en passaði mig að vera ekki að stressa mig ef Rebekka þurfti athygli og beið eftir að Steinþór sinnti henni. Það er ótrúlegt hvað það að vera með augun og eyrun á barninu er lýjandi. Heilinn fær enga hvíld.
En þetta virtist bara gera gæfumuninn. Ég var farin að sakna Rebekku á sunnudaginn og vildi "hafa fyrir henni", taka hana upp þegar hún kvartaði og svoleiðis. Eitthvað sem ég hafði enga orku í á föstudeginum.

Og svo ákváðum við líka að endurskoða háttatímann okkar og fara að sofa kl.22, allavega í viku, þótt Rebekka sé nýsofnuð og við ekki búin að fá neinn tíma saman. Það er alveg þess virði að prófa það og ég verð líka að segja að mér líður mikið betur. Ég fór á fætur kl.8 í morgun með Rebekku og núna er hún að taka morgunlúrinn sinn og ég er ekkert þreytt. Yfirleitt hef ég lagt mig með henni á morgnanna, en ekki núna. Núna er ég í tölvunni að skrifa á bloggið mitt :)

kveðja,
Eva

posted by Eva @ 10:08