Eva mamma c",)

Hjartans mál

Fjúfff, það er alveg ferlegt hvað ég er viðkvæm yfir öllu sem tengist börnum. Ég má ekki heyra barnsgrát í sjónvarpinu þá er ég orðin æst og garga á fólkið í sjónvarpinu að hugga nú barnið. Þetta er eins og að heyra einhvern klóra í krítartöflu, ég fæ bara gæsahúð og hnút í magann af áhyggjum af vesalings barninu. Og þegar ég heyrði fréttina um litla barnið sem fannst í plastpoka einhverstaðar í Suður-Ameríku (held ég) þá stoppaði mitt litla viðkvæma hjarta hreinlega. Ég varð svo reið yfir þessu. Að einhver geti verið svona grimmur að setja lítið barn í plastpoka, binda fyrir og fleygja því í sjóinn, eða vatnið eða hvað það nú var. Mig langaði mest til að panta mér flugfar á staðnum og taka utan um þetta ólánsama litla kríli. En sem betur fer fannst það og er vonandi komið í betri hendur. Svo sá ég líka þátt á Skjánum, Law and order held ég, þar sem bíl var rænt og í honum var barn. Þá fór ég líka alveg í hnút. Þegar maður sér svona, þá getur ég ekki annað en sett mig í spor mömmunnar og fæ hroll af tilhugsuninni um að þetta kæmi fyrir barnið mitt.
Það allra versta eru svo þessar myndir sem eiga að gerast fyrir 50 eða 100 árum, þegar börnin voru bara látin gráta alein, nýfædd og umkomulaus, af því að það gerði lungunum bara gott. Þá get ég ekki horft. Það er bara of erfitt.

Það að verða mamma er eins og það hafi virkjast einhver nýr hluti heilans. Svona viðkvæmnishluti. Maður hugsar allt öðruvísi og um aðra hluti en venjulega. Svo má líka segja að það slokkni á öðrum. Gleymska, utanviðsig-heit og almenn mjólkurþoka hrjáir mig alla daga. Þetta er hið fullkomna jafnvægi á lífinu. Til þess að geta tileinkað sig barninu sínu svona gjörsamlega þarf heilinn að minnka (sem hann gerir án gríns) til að hjartað geti stækkað. Það stækkar til að rúma þessa auka-ást sem vex og dafnar með tímanum. Trúið mér, ástin bankar ekki upp á daginn sem barnið fæðist. Maður tengist litla bumbubúanum vissulega og upplifir mikla væntumþykju, en þegar fæðingin er afstaðin er maður með algjörlega ókunnuga manneskju í höndunum, en þó svo kunnuglega. Litlu ástarfræi var sáð um leið, en það tekur tíma fyrir það að spíra og vaxa, eins tekur það mann tíma að kynnast þessum nýja einstaklingi. En svo einn góðan veðurdag áttar maður sig á því að maður er yfir sig ástfanginn af þessu litla yndislega barni sem skríkir og brosir sínu blíðasta þegar mamma beygir sig yfir rúmið í morgunsárið, knúsar það og býður góðan dag.

kveðja,
Eva mamma

posted by Eva @ 00:13