Eva mamma c",)

Uppeldisaðferðir nú og þá

Nú eru liðnir næstum 4 mánuðir frá því ég skrifaði síðast. Ég var líka ekki viss um að ég myndi halda áfram að skrifa hérna inn, því Rebekka er komin með síðu á barnalandi og ég hjálpa henni auðvitað að skrifa á hana ;) Svo ber mér líka skylda til að vera sýnileg á saumaklúbbsblogginu okkar vinkvennanna svo að ég var eiginlega bara fullbókuð. En það er ekki hægt að skrifa um allt inn á barnalandinu svo ég ákvað að lífga upp á bloggið mitt og reyna að halda því úti um sinn. Ekki skamma mig þótt það takist ekki, ég hef í ýmsu að snúast get ég sagt ykkur...
Ef þið viljið rifja það upp þá er ágætis lýsing á barnalandinu, oft með augum Rebekku reyndar.

Það fyrsta sem mig langar að tala um eru kröfur samfélagsins á mæður og uppeldisaðferðir þeirra (hehehe here we go again... Eva með skoðanir híhí). Nei í alvöru, ég las frábæran pistil í gær sem mig langar að draga aðeins upp úr.
Pistilinn skrifar bandarísk móðir sem uppgötvaði að samfélagið virðist ekki hafa hugmynd um hvað það er sem börn þarfnast. Í þessu samfélagi skal allt vandlega mælt í mínútum og klukkustundum og þau börn sem ekki passa inn í normið skal móta svo að þau passi við mælingarnar. Allskonar kellingabækur og gamlar kreddur eru hafðar í hávegum og móðir sem fer ekki eftir þeim er talin löt og áhugalaus um uppeldi barnsins síns. Það er ekki gert ráð fyrir því að móðureðlið, sem hver einasta kona fæðist með, sé eitthvað sem virkar. Nei nei það er bara ímyndarveiki að fara eftir einhverju svo óáþreifanlegu.

Hennar aðstæður voru þær að sonur hennar þurfti að drekka á 45 mínútna fresti og svaf aðeins í fanginu á henni á daginn. Á næturnar vaknaði hann á 2 klukkustunda fresti til að drekka. Hún vildi allt fyrir hann gera, en þetta var alls ekki samkvæmt áætluninni sem samfélagið samþykkti sem gerir greinilega ekki ráð fyrir næturgjöfum. Og hún velti fyrir sér hvort þetta væri henni að kenna, hvort hún væri að freista barnsins með því að gefa honum að drekka. Ætti hún ekki bara að neita honum um móðurbrjóstið til þess að halda áætluninni til streitu. Láta hann þjást svo hann falli inn í normið sem er lýst svo vandlega í öllum bókunum.

Það virðist sem börn séu álitin vond frá fæðingu og að það þurfi að brjóta þau niður og búa til góð börn úr þeim. Þau eiga ekki að fá að drekka oftar en á 3-4 tíma fresti og annað er bara eftirlátsemi. Þau eiga að sofa ein og ef þau gráta þá verður bara að hafa það, þau fá ekki að stjórna foreldrunum og snúa þeim um litla fingur. Nei, börnin skal móta í lítil þæg börn sem hafa engar langanir eða þarfir.

Ef þetta er ekki grimmd þá veit ég ekki hvað það er. Eru nýfædd börn ekki einmitt það saklausasta sem til er? Þau hafa ekki kynnst grimmd heimsins (ennþá) og eina tjáningarformið sem þau geta sýnt er grátur. Og ef við bregðumst ekki við því þá erum við að kenna barninu fyrstu lexíuna sína í Heimurinn er grimmur 101. Barnið myndi á endanum hætta að gráta, sannfært um að samskipti virka ekki. Því myndi finnast það ekki hafa neinn rétt, og ekki hafa hugmynd um hvað sé gott fyrir það. Það myndi álykta að það geti ekki verið svangt þótt að líkami þess segi annað, og að það sé rangt að upplifa tillfinningarnar sem það upplifir. Er þetta virkilega eitthvað sem maður vill kenna barninu sínu?

Þrátt fyrir reglur samfélagsins ákvað hún að fylgja móðureðlinu sínu og leyfði barninu að ráða ferðinni. Hann fékk að drekka þegar hann vildi, kúra hjá foreldrum sínum á næturnar og honum var sinnt þegar hann grét.

Hún fékk sko að heyra það frá fólkinu í kring. "Það getur ekki verið að barnið sé svangt strax, þú framleiðir örugglega of litla mjólk", "Kannski væri hann ekki svona þurftafrekur ef þú lætur líða lengri tíma milli gjafa", "Ef þú sinnir honum alltaf þegar hann grætur þá lærir hann að grátur sé eina leiðin til að fá þig til að koma og þannig getur hann stjórnað þér".

Allir vissu miklu betur hvernig ætti að stýra þessu litla kríli. Hvernig ætli okkur myndi líða ef við yrðum svöng og einhver segði að það yrðum bara að bíða. Yrðum við bara sátt við það? Og ef við þyrftum hjálp, eða bara stuðning og nærveru ástvina okkar og þeir myndu bara sitja einhverstaðar afsíðis og leyfa okkur að "gráta þetta úr okkur"?

Börn eru einstaklingar með þarfir og finna meira að segja sársauka, þrátt fyrir trú lækna hérna áður fyrr að börn þyrftu ekki verkjalyf því þau fyndu ekki til. Þau eru ómótaður leir og það er á ábyrgð foreldranna að móta úr þeim heilbrigða og sterka einstaklinga. Síðan hvenær hefur það tekist með harðstjórn og grimmd?
Börnin læra það sem fyrir þeim er haft, stendur einhverstaðar. Og ef við sýnum þeim virðingu, stuðning, ást, skilning og hlýju, þá læra þau það sömuleiðis og eru fær um að sýna öðrum það sama. Þannig byggjum við upp betri heim, ekki með gömlum kreddum sem eru greinilega börn síns tíma.

Jæja, þá er mínum skoðunum komið á framfæri. Hérna er pistillinn í fullri lengd ef þið viljið lesa hann. Einnig er þessu lýst frá sjónarhóli pabbans.

Eva

posted by Eva @ 13:46