Eva mamma c",)

Sameinaðar stöndum vér, sundraðar föllum vér...!

Rúmar þrjár vikur eftir... hehehe ég er ekkert að telja niður ehemmm... Æ jú, þetta er orðið alveg ágætt. Þótt maður sé "frjálsari" með barnið svona innan í sér (get farið út fyrirvaralaust og þannig), þá er þessi frelsistilfinning ekkert alveg yfirþyrmandi sko. Beinagrindin mín er í verkfalli svo að ég fer ekki svo langt hvort sem er.

Fór til læknis áðan til að fá vottorðið. Yfirleitt finnst mér hrikalega leiðinlegt að fara svona vælu-ferðir (þ.e.a.s. fá einhvern eins og lækninn minn til þess að segja mér að ég eigi bágt svo að ég geti haft hans orð á bak við mín þegar mér líður þannig) því ég er eitthvað svo föst í því að vera bara jákvæð og hress (má ekki líta út fyrir að vera vælukjói, þið vitið). Stundum þegar ljósan spyr mig hvernig ég hafi það þá segi ég alltaf "bara fínt!" því þá man ég ekki eftir því að hafa verið eitthvað illa fyrirkölluð, fyrr en ég kem heim kannski. En mér þykir samt verra að missa launin mín svo að ég lét mig hafa það að fá vottorðið. Ég spurði lækninn í gamni hversu algengt það væri að konur næðu í vottorð útaf óléttu og hún sagði að það væri að aukast mikið. Konur og samfélagið allt væri farið að viðurkenna að það að ganga með barn er meira en að segja það. Þótt þær séu ekki beint veikar þá er álagið á líkamann það mikið að veikindi eru kannski bara auðveldari, þau vara yfirleitt ekki nema í mesta lagi nokkrar vikur. Á meðgöngu er álag á beinagrindina, álag á hormónabúskapinn, álag á hjartað því að blóðmagnið eykst um 50%, álag á lungun því þau hafa minna pláss og svona mætti lengi telja. Allur líkaminn er undirlagður, sérstaklega á síðustu vikunum. Og eftir því sem ég hef pælt meira í þessu því sjálfsagðara þykir mér að óléttar konur fái allan þann skilning sem þær þurfa. Og afhverju ætti ég að skammast mín fyrir að viðurkenna það að ég þurfi smá svigrúm og skilning rétt á meðan ég er að fjölga mannkyninu!? Það hljómar kannski ólíkt mér að tala svona, en það er bara búið að heilaþvo alla á þvi að meðganga sé ekki sjúkdómsástand, óléttar konur eigi ekkert bágt og jaddijaddíjadda... og ég er bara ógeðslega pirruð á þessari ranghugsun. Híhíhí og ég er með pirrings-próf núna þar sem ég er ólétt. Ég er ólétt og má allt!

En svona í alvöru þá finnst mér að samfélagið þurfi aðeins að átta sig, það hefur svosem verið að gerast hægt og bítandi, en halló! Það er ekki eins og konur séu nýbyrjaðar að eignast börn. Þetta er hörkupúl og miðað við það þá ættu mennirnir að vera fegnir að þurfa BARA að sýna skilning og gefa okkur svigrúm til að sinna þessu mikilvæga verki. Mér finnst að konur í vinnu ættu að fá launað frí 2 síðustu mánuðina og að ríkið eða fyrirtækin borgi fyrir allskonar heilsubót eins og meðgöngujóga og sund. Svo finnst mér líka að fólk ætti að fá greitt fyrir að vera með börnin heima, eins og er gert í sumum "þróaðari" ríkjum. Og fæðingarorlofssjóður! Ég ætla ekki einu sinni að byrja á því... það væri efni í heila bók. Þetta á ekki að þurfa að vera svona flókið og erfitt, það er allra hagur að mennirnir haldi áfram að fjölga sér.

Svo er enn eitt sjónarmiðið það að konur þurfa að láta heyra meira í sér. Þessi "meðferð" á óléttum konum er viðurkennd af því að þær sjálfar mótmæla henni ekki. Ef allar óléttar konur myndu standa upp og heimta það sem þær þurfa þá væri ekkert hægt að segja við því, nema já og amen. En við erum svo duglegar og þurftalitlar og við viljum ekki vera baggi á þjóðfélaginu... Það sem við þurfum að gera er að hugsa eins og karlmenn, hafa meira sjálfsálit og meiri réttlætiskennd. Vera meiri egóistar. Ef við kæmumst með tærnar þar sem þeir hafa hælana þá væri lífið mun þægilegra fyrir okkur.

Ég er nú reyndar ekki í stöðu til að kvarta mikið og er svosem ekkert að því, því ég er búin að vera svo heppin með vinnuna mína og svo er Steinþór búinn að standa með mér eins og klettur allan tímann. Hann heldur á öllu fyrir mig, sér um húsverkin, nuddar á mér bakið og tærnar þegar ég er þreytt og leyfir mér að vera pirruð og viðkvæm án þess að lyfta einni augabrún. Hann er alveg yndislegur og það er að hluta til honum að þakka hvað mér hefur liðið vel á meðgöngunni.

Jæja, vonandi gerði ég ykkur ekki orðlaus með þessum plammeringum en ég hugsa að þetta sé samt það sem allir hugsa en enginn eða fáir tala um... Hmmm ég ætti kannski að fara að vera dáldið pólitískari í bloggskrifunum, það er ágætis útrás að tala svona opinskátt... :)

kveðja,
Eva hörkukelling

posted by Eva @ 10:45