Eva mamma c",)

Ég fékk 10 :)

Sykurþolsprófið kom bara vel út... ef það er hægt að orða það þannig. En allavega engin meðgöngusykursýki. Líkaminn vann bara vel úr sykurleðjunni sem hann fékk og allt í gúddí ;) Ég fer svo á þriðjudaginn til ljósu og þá segir hún mér væntanlega meira um þetta allt saman. Ég spurði hana samt, þegar hún hringdi með niðurstöðuna, afhverju það hefði mælst 2 plúsar hjá mér, ef það er svo ekkert að. Hún sagði að nýrun væru að leka sykri, þ.e. þau ná ekki að vinna almennilega úr honum og hann fer þess vegna óunninn út í þvagið... held ég. Er víst mjög algengt á meðgöngu. Ég er nú enginn sérfræðingur í þessum málum en mér finnst alveg hrikalega gaman að vita hvernig líkaminn virkar, svona "anatomískt" séð (er það orð..?) Til dæmis í síðustu skoðun þá sagði ljósan að hjartslátturinn hjá barninu væri rokkandi frá 120 upp í 150 og að það væri rosalega gott. Ég auðvitað spurði um hæl hvernig það gæti verið gott að vera með svona flöktandi hjartslátt! Hún sagði að það væri bara merki um að barninu liði mjög vel. Ég spurði aftur (eins og rassálfarnir í Ronju ræningadóttur) "Afhverju?" Tjahh... hún vissi það bara ekki, en þetta væri bara eitthvað sem þeim hefði lærst í gegnum tíðina, að flöktandi hjartsláttur væri góðs viti. Hmmmm... ok fair enough. Hún gerði þó ekki lítið úr forvitni minni eins og sumar ónefndar ljósmæður hefðu kannski gert. Hún bara viðurkenndi að hún vissi ekki ástæðuna. Ég er svo fegin að hafa skipt um ljósu, annaðhvort væri ég hætt í mæðraeftirliti eða sæti sígrenjandi heima með tissjú á öllum borðum. Nýja ljósan er samt ekkert svakalega ólík hinni, þær er báðar svona reffilegar og fullorðnar. En hún lætur mér ekki líða eins og skít í tímum hjá sér. Talar við mig af virðingu og útskýrir fyrir mér.

Svo var ég að fara í gegnum barnafötin, para saman þau sem barnið kemur til með að nota strax og fljótlega og set stærri fötin til hliðar. Ætla svo að drífa í því að þvo þetta svo ég stressi mig nú ekki of mikið á því. Þá er það bara búið. Við Steinþór upplifðum Glasgow-ferðina alveg upp á nýtt við að skoða fötin. Hann tók upp hverja flíkina á fætur annari og brosti út að eyrum. Ég veit ekki hvoru okkar hlakkar meira til, við erum að springa úr eftirvæntingu og stolti. Svo var hann eitthvað að munda myndavélina og tók fínar bumbumyndir af mér, kominn tími til. Díses hvað mér brá að sjá þennan maga svona á hlið. Mér finnst ég ekkert hafa stækkað, bara orðið þrengra að athafna sig hehehe... En það verður erfiðara með hverri vikunni. Ég þarf að undirbúa mig þegar ég stend upp í vinnunni, því þá er ég búin að sitja í kannski klukkutíma og allir liðir orðnir fastir saman. Svo þegar ég er loksins staðin upp, þá þarf ég að labba hænuskref fram að dyrum og get svo labbað nokkurnveginn bein og eðlilega fram. En er samt eiginlega bara eins og mörgæs á eftirlaunum.

later,
Eva

posted by Eva @ 13:00