Nýtt blogg
I'm back!!! Hehe, en ekki lengi, því ég ákvað að flytja bloggið mitt á blogcentral (ef einhver nennir ennþá að lesa bullið í mér). Kannski meira fyrir forvitnissakir en að ég sé óánægð hjá blogspot (þeir mættu samt alveg nenna að blogga fyrir mann! ;) ), en æji það er alltaf gott að breyta til öðru hvoru.
Enníhú, slóðin er:
http://blog.central.is/evamgNjótið :)
Eva
jæja....
...sneiðmyndatakan sýndi ekkert. Ehemmm, það er að segja ekkert óvenjulegt, það sást auðvitað heili og svoleiðis dót ;) Læknirinn sagði að svimaköstin væri afleiðing af ofþreytu og spennu. Ég er nú með doktorsgráðu í stressi svo að það kemur ekki á óvart. Hann sagði að ég þyrfti að slappa af (yeahh right!) og hvíla mig... Það verður challenge. Ég gat ekki einu sinni slappað af á meðan ég var ólétt. En jæja, ég hef víst ekkert val.
Svo var blóðprufan líka fín, ég virðist vera að fá nóg hormón úr þessum pillum. Þannig að ég er bara í ágætis málum í bili :)
kveðja,
Eva
Það er búið að mynda sneiðarnar á mér ;)
Ég er loksins búin að fara í þessa sneið(a)myndatöku :o) Ég átti að fara fyrir mánuði síðan, en læknirinn minn í Breiðholtinu fór í sumarfrí og fyrir mistök gleymdist að klára dæmið fyrir mig áður. Í millitíðinni flutti ég mig á heilsugæsluna hérna í Hafnarfirði og var þar með gerð útlæg úr Breiðholtinu svo að ég hékk bara í lausu lofti þar til ég var búin að tala við lækni á heilsugæslunni "minni", eða í Firðinum. Enníveis, ég var bara voða þolinmóð og ætlaði að bíða eftir Breiðholts-lækninum mínum þar sem ég var ekki búin að fá nein alvarleg svimaköst, en samt nokkur væg, en vildi bara tala við hana þar sem hún startaði þessu. Það ýtti nú á mig að tala bara við þá í Firðinum þar sem ég fékk mjög svo furðulega sjóntruflun. Missti bara alveg sjónina vinstra megin við mig. Það er nú ekki á ástandið bætandi... jæja ég hringdi i allar áttir skrækjandi áttund ofar en venjulega því ég hélt bara að ég væri að verða blind. Og það gengur ekki með lítinn 8 mánaða grís sem fer þangað sem hann vill. Ég semsagt hringdi fyrst í Steinþór sem kom úr vinnunni í einum grænum og vissi ekki betur en að konan hans væri að syngja sitt síðasta. En þegar hann kom þá var ég búin að endurheimta sjónina að mestu leyti, sem betur fer. Mér leið samt hálfkjánalega að hafa hrætt hann svona, en better safe than sorry, eins og maður segir. Þvínæst hringdi ég, eins og fyrr sagði, upp á heilsugæsluna í Firðinum og fékk tíma sama dag. Reyndar talaði ég við annan lækni en ég er með, þar sem hann er í fríi, þvílíka vesenið. Best að verða bara ekkert veikur á sumrin. Jæja, sá læknir gerði á mér allskonar taugapróf eins og að banka í hnéið og komst að því að ég væri ekki í lífshættulegu ástandi. Hún sagði mér að líklega væru sjóntruflanirnar hluti af mígrenikasti, og tengdust þessum svimaköstum ekkert. Jei, ég er þá komin með mígreni ofan á allt saman. Og það er ekki einu sinni búið að greina myndirnar úr sneiðmyndatökunni.... Jæja, maður getur alltaf farið í Pollýönnuleik, ég er þó að mestu leyti heilbrigð, ekki rúmliggjandi og að einhverju leyti heil á geði...hahaha :) En í alvörunni þá líður mér bara ágætlega. Ég á það bara til að gera svolítið mikið úr hlutunum og stressið getur alveg farið með mig stundum.
En þessi sneiðmyndataka, það var nú furðuleg reynsla. Fyrst er ég látin taka allt málmdót úr hárinu eins og spennur og teygjur. Svo leggst ég á bekk og fæ nál í æð. Og enga smá nál, ég er með risa stungusár eftir hana, núna tveim dögum seinna. Allavega, mér er síðan sagt að vera grafkyrr meðan bekkurinn rúllar inn og út úr sívalningnum (já þetta er alveg eins og í bíómyndunum) og teknar eru nokkrar myndir. Svo er dælt í mig skuggaefni, sem á víst að lýsa upp æðarnar og ábyggilega eitthvað meira í heilanum á mér svo að myndavélin geti tekið betri myndir af toppstykkinu. Það var furðulegt. Fyrst fann ég hita breiðast um líkamann og svo þyngdist hjartslátturinn og öndunin varð örlítið erfiðari. Skuggaefnið er þykkara en blóðið svo að hjartað þarf náttúrulega að erfiða meira við að dæla því um æðarnar. Ég fann líka skrýtið bragð í munninum en eftir smá stund fór mér að líða bara mjög vel. Svona eins og ég væri vafin inn í teppi, hlý tilfinning. Eftir nokkrar mínútur var þetta búið og ég kvaddi með þökkum (hehehe). Ég á síðan tíma hjá lækninum "mínum" á mánudaginn og þá fæ ég að heyra hvað kom í ljós.
Ég er semsagt ennþá á lífi og nokkuð spræk, en ef þið sjáið mig ráfa niður Laugarveginn í annarlegu ástandi þá hringið þið bara í hann Steinþór ;) Á samt ekkert von á því neitt sérstaklega.... Hehehe nei nei ég segi bara svona.
Annars er hún Rebekka mín alltaf að stækka og þroskast. Hún er komin með 6 tennur (kæmi mér ekki á óvart ef fleiri væru á leiðinni), klappar saman höndum, hristir hausinn, segir "mamma" og "babba", situr orðið alveg óstudd og er farin að mjaka sér útum allt. Stofan er ekki lengur nógu stór fyrir hana. Hún er alltaf hlæjandi og brosandi og bara rosalega skemmtilegur krakki. Hún dundar sér heillengi sjálf á púslmottunni sinni og er farin að borða allt sem er sett upp í hana. Já og hún er farin að sofa alla nóttina, án þess að vakna. Ok, hún vaknar stundum en það er sjaldan og fer minnkandi. Við fáum semsagt að sofa til ca.7 á morgnanna og ef við erum skynsöm og förum snemma að sofa þá fáum við alveg 8+ tíma heilan nætursvefn, fer eftir því hversu skynsöm við erum. En undanfarið höfum við ekki verið neitt alltof skynsöm og fáum því bara 6-7 tíma nætursvefn, en boy ó boy hvað það er samt mikill lúxus að fá að sofa þá í heilu lagi.
hvissbangbúmm,
Eva
Tíminn flýgur!
Mánuður síðan síðast... Ég er þó búin að skrifa slatta inn á barnalandið og meira að segja nokkrar færslur á saumaklúbbspjallið. Ég er ekki alveg vonlaus, bara svolítið en ekki alveg ;) Nú er ég búin að taka þessar skjaldkirtils-pillur í 5 vikur og mér er farið að líða örlítið betur. En samt er ég mjög sveiflukennd og satt að segja orðin frekar óþolinmóð með þetta. Vigtin haggast ekki, hvorki upp né niður. Þyngdin er einmitt eitt af vandamálunum sem svona skjaldkirtils vandræðagemlingar eins og ég eru að berjast við. Það og almennt slen sem hefur heldur ekki alveg farið. Mér líður eins og ég sé búin að stíga eitt skref af hundrað í átt að bata, en það er þó eitt skref áfram en ekki afturábak og það er bara jákvætt :/
Ég "gúgglaði" þetta í dag og fann ýmislegt um þetta. T.d. veldur þessi vanframleiðsla á skjaldkirtilshormónum m.a. hægari efnaskiptum eða hægari fitubrennslu sem gerir það að verkum að líkaminn nær ekki að brenna öllum hitaeiningunum sem hann innbyrðir og safnar fituforða úr restinni. Þyngdaraukningin veldur því að efnaskipta-markgildið (e. metabolic set point), sem stjórnar þyngdarmarkmiði líkamans, verður hærra og líkaminn vill því viðhalda þessari aukaþyngd og því verður erfiðara að ná af sér þessari "viðbót". Svo þegar hægist svona á efnaskiptunum þá eykst matarlystin vegna hormónanna og það veldur enn meiri fitusöfnun.
Ef maður borðar of mikið af kolvetni þá hækkar magn hormónsins insúlín í blóðinu til að stilla blóðsykurmagnið. Með tímanum verða frumurnar þolnari fyrir insúlíni, eða bregðast ekki eins vel við því, hætta að brenna sykrinum og breyta honum í fituforða í staðinn. Og til að bæta gráu ofan á svart þá veldur svona aukning á insúlíni í blóðinu aukinni matarlyst og aukinni kolvetnisþörf. Þetta er því algjör vítahringur og það er alveg sama þótt maður borði minna því líkaminn aðlagast því bara og heldur samt áfram að safna fitu, eða að minnsta kosti rígheldur í þá fitu sem fyrir er.
Samkvæmt þessari grein, sem er skrifuð af manni sem er búinn að lesa allt sem hefur verið skrifað um málið, er u.þ.b. 75% af offitusjúklingum með þetta insúlín-þol og það vindur upp á sig því að því fleiri aukakíló sem maður er með því meira verður insúlín-þolið og því auðveldara verður fyrir kolvetni að breytast í fituforða.
Besta leiðin til að forðast þennan vítahring er að hætta að borða hvítan sykur og hvítt hveiti sem inniheldur einföld kolvetni og veldur meiri insúlínhækkun en flókin kolvetni sem eru t.d. í ávöxtum. Og svo auðvitað að hreyfa sig. En þetta skjaldkirtils-vesen er svo flókið vandamál því að þessu fylgir doði og slen sem veldur ekki beint mikilli bjartsýni og manni fellst bara hendur og dettur bara í þunglyndi. Ég hef ekki ennþá farið í reglulega göngutúra þótt það séu skrilljón göngustígar útum allt hérna og nógur tími til að rölta um. Mig langar alveg svakalega að skoppa af stað og njóta kyrrðarinnar á morgnanna, en ég geri það samt ekki. Ég er reyndar búin að breyta matarræðinu, og gerði það reyndar áður en ég vissi þetta með insúlínið. Ég baka speltbrauð með kornum (uppskrift frá Lóu sem ég endurbætti aðeins) og hætti að borða venjulegt samlokubrauð sem er úr hvítu hveiti. Ég nota ekki lengur hvítan sykur, heldur óunninn hrásykur sem inniheldur flókin kolvetni. Hætt að drekka gos, skipti yfir í ávaxtasafa. Hætt að borða tilbúin jógúrt og skyr, núna fæ ég mér hreina ab-mjólk eða hreint skyr og niðurskorna ávexti og mixa í blandara, enginn viðbættur sykur og enginn gervisykur heldur. Ég borða reyndar ennþá nammi og kex en það eru líklega einu slæmu syndirnar sem ég á eftir að útrýma, svo að þetta er ágætis byrjun hjá mér.
Jæja, ef þið hafið náð að lesa alla leið hingað án þess að geyspa, til hamingju! :)
Ég held að ég fari að drífa mig í háttinn. Að fara snemma að sofa er líka liður í því að laga skjaldkirtilinn. Reyndar er bara heilbrigður lífstíll það sem mælt er með, og það á svosem við alla, enda get ég alveg ímyndað mér að þessi vanstilling sé svona týpískur velmegunarsjúkdómur sem "hrjái" framagjarna og sressaða vesturlandabúa sem eru með háan blóðþrýsting og borða á hlaupum. Ég sé alveg fyrir mér að hann fyrirfinnist varla í afskekktum fjallaþorpum og litlum rólegheita-bæjum.
kveðja,
Eva
Niðurstöðurnar úr blóðprufunni
Þá er bilanagreiningin tilbúin :) Ég fékk niðurstöðurnar úr blóðprufunni í morgun og ég er semsagt með vanvirkan skjaldkirtil. Það er ástæðan fyrir ÖLLU sem hefur verið að hrjá mig. Þunglyndið, sviminn, þreytan og líka vöðva- og sinaverkirnir. Hef svosem ekkert verið að kvarta undan því, enda búin að kvarta nóg, en ég er búin að vera að drepast í bakinu og úlnliðnum og reyndar bara í öllum skrokknum. Ég tengdi það bara við það að ég er að halda svo mikið á Rebekku, eins og maður gerir svo gjarnan, þ.e finna lógískar skýringar á öllum vandamálum. Svo var þetta bara allt skjaldkirtlinum að kenna. Skjaldkirtillinn framleiðir ákveðin hormón og hjá mér er framleiðslan of lítil þannig að ég þarf að taka þessi hormóm inn í töfluformi. Ástæðan er líklega meðgangan, en það getur truflað þennan blessaða kirtil eitthvað. Venjulega gengur það til baka en hjá mér hefur hann alltaf verið eitthvað slappur greyið og meðgangan hefur bara alveg gert útaf við hann. Það er rosalega gott að vera loksins komin með skýringu á þessu, ömurlegt að vera eitthvað skrýtin og enginn veit neitt. En svo vildi læknirinn senda mig í heilalínurit og sneiðmyndatöku því henni fannst þessi störu- og meðvitundarleysisköst vera eitthvað ótengt skjaldkirtlinum. Frekar eins og flog. Þannig að ég er ekki komin með clean bill of health ennþá, en það skýrist vonandi fljótlega. Allavega, vildi bara láta vita að ég er í góðu lagi og fæ fljótlega bót minna meina. Fer í apótekið á eftir að sækja pillurnar og svo í heilaskoðun þegar læknirinn er búinn að panta tíma. Það er víst eins gott að hafa toppstykkið í lagi ;)
kveðja,
Eva
Við erum flutt :)
Jæja þá erum við flutt. Reyndar fyrir viku síðan en við vorum útilokuð frá umheiminum þangað til á föstudaginn en þá var síminn og netið tengt hjá okkur :) Þetta gekk mjög vel. Rebekka endaði í pössun hjá ömmu sinni og stóð sig eins og hetja. Við vorum svakalega bjartsýn og ætluðum að hafa hana með okkur í stússinu, en á laugardeginum vorum við ekki búin að pakka nema helmingnum því við vorum svo lengi að mála og pabbi hans Steinþórs og bróðir hans komu til að hjálpa okkur að flytja. Ég stressaðist svo svakalega upp að ég snerist bara í kringum sjálfa mig. Mamma kom og var með Rebekku á meðan ég henti fötum í poka og restinni af dótinu okkar í kassa. Svo var hellingur af smádóti eftir sem ég hélt að við yrðum enga stund að henda í bílinn okkar og við fórum bara heim í Þrastarásinn um kvöldið. Svo í hádeginu á sunnudeginum fórum við aftur uppeftir til að þrífa og taka síðustu hlutina, en það endaði með því að Rebekka fór til mömmu um 17 leytið og við vorum sveitt að þrífa og pakka "síðustu" hlutunum til rúmlega 23, sem reyndist vera alveg hellingur. Reyndar var Steinþór aðallega í því að setja gólflista á svefnherbergisgólfið sem við áttum alltaf eftir að gera þannig að ég var ein í að þrífa og pakka. Þegar við komum að sækja Rebekku hafði hún ekkert getað sofnað og var búin að vaka í 9 tíma. Hún var gjörsamlega stjörf af þreytu greyið.
Við erum svo bara búin að vera að koma okkur fyrir í rólegheitum og það á eftir að taka tímann sinn því við náðum bara að mála stofuna, ganginn og hjónaherbergið áður en við fluttum. Eldhúsið var málað núna um helgina og tölvuherbergið verður líklega tekið næst. Þangað til verður ekki hægt að nota það neitt að ráði því við nennum ekki að koma öllu fyrir þar til að rífa svo út aftur þegar við málum.
Okkur líður rosalega vel hérna og hverfið er yndislegt. Hrikalega sætt allt saman. Við fórum í göngutúr á kosningadaginn og það voru allir eitthvað að dúlla sér í bílskúrnum eða í garðinum að planta trjám, og börnin voru að leika sér. Þvílíkt krúttlegt. Og fullt af fólki í göngutúr með vagna, greinilega algjört barnahverfi.
Annars er það að frétta af mér að ég hef verið að fá svimaköst undanfarið og líst alls ekki á blikuna. Þetta kemur í allskonar útgáfum, bæði hefur mig svimað og ég hálfpartinn dottið út í sekúndubrot. Ég fékk líka suð fyrir hægra eyrað og heyrnin minnkaði í smástund. Svo um daginn varð ég alveg stjörf og sjónsviðið minnkaði. Ég fór til læknis á föstudaginn og fer í blóðprufu í fyrramálið. Læknirinn lét mig gera jafnvægisæfingar og komst að því að ég er með skert jafnvægisskyn hægra megin. Ég veit ekki hvort það er orsök eða afleiðing af svimanum og því öllu en það er víst langur listi yfir það sem gæti mögulega verið að og margt af því er mjög saklaust og auðvelt að laga svo að ég ætla ekkert að ímynda mér neitt fyrr en ég fæ að vita úr blóðprufunni. En þetta er mjög óþægilegt. Ég er alveg hress og finn ekkert fyrir þessu, svo bara allt í einu svimar mig. Þetta hefur ekki gerst mjög oft, kannski 4-5 sinnum síðustu 2 mánuði en mér finnst þetta vera að aukast núna. Suðið og sjónsviðsminnkunin gerðust eftir að við fluttum, þ.e. í síðustu viku. Sjálfsagt er þetta þreytunni að kenna og örugglega líka stressinu í mér. Ég er búin að naga neglurnar í allt kvöld og það geri ég aldrei nema þegar ég er stressuð. Svo er það líka nógu stressandi að vita ekki hvað er að. Æ, þetta skýrist á endanum.
kveðja,
Eva ringlaða ;)
Íbúð í álögum
Ég var að hugsa um daginn hvernig lífið hefur tekið óvæntar beygjur. Það rifjaðist upp fyrir mér dagurinn sem ég flutti hingað í Austurbergið fyrir tæpum 3 árum. Ég man eftir því að ég stóð alein og einmana innan um alla kassana sem ég átti eftir að taka upp úr. Á þeim tímapunkti var ég auðvitað í sárum og fannst eins og ég myndi aldrei verða hamingjusöm aftur. Ég hafði aldrei búið ein áður og var mjög lítil í mér. Svo tæpu ári seinna kynntist ég Steinþóri og fór að blómstra aftur. Eftir að litli sólargeislinn okkar fæddist hef ég bara ekki lengur orð yfir þær tilfinningar sem ég upplifi daglega. Mér finnst ég vera svo lánsöm og svo rík. Ég á yndislegan eiginmann og heilbrigða litla stelpu.
Það eru kannski álög á þessari íbúð, því að stelpan sem seldi mér hana flutti ein inn en þegar hún flutti út átti hún eiginmann og stjúpson. Ég vona að stelpan sem fær íbúðina okkar núna, njótu sömu gæfu og við og flytji út ríkari en hún var þegar hún flutti inn.
Annars gengur flutnings-undirbúningurinn ágætlega. Við erum búin að pakka niður í nokkra kassa og stafla þeim upp út í horni. Svo fórum við í Byko áðan og keyptum eitt og annað fyrir málningarvinnuna. Við ákváðum að mála bara sjálf, það er ódýrara auk þess sem við þurfum ekki að mála eins mikið og við bjuggumst við. Baðherbergið er flísalagt í hólf og gólf þannig að það þarf bara að mála loftið, og það má gerast eftir að við erum flutt. Svo mun Rebekka ekki byrja að nota herbergið sitt strax svo að það má bíða líka. Tölvuherbergið má líka sitja á hakanum ef því er að skipta, en vonandi náum við að mála það áður en við flytjum. Svo eru þvottahúsið og geymslan þannig herbergi sem ekki er þörf á að hafa endilega nýmáluð, en við sjáum til. Eftir eru hjónaherbergið, gangurinn, stofan og örlítið af eldhúsinu þar sem innréttinginn og flísarnar á milli efri og neðri skápa þekja langmest af því. Við fáum líka hjálp frá dyggum ættingjum svo að við erum bara svakalega bjartsýn og jákvæð. Og hlökkum alveg svaaaaaakalega til að komast í Hafnarfjörðinn.
kveðja,
Eva
Að versla eður ei
Díses, hvað maður getur pirrast yfir hlutum sem maður tók ekki einu sinni eftir BB (before baby ;) ) Ég skrapp í Bónus Iðufelli í morgun með Rebekku í vagninum. Þetta er nú enginn tvíburavagn, bara svona nettur kerruvagn. En það er bara ekki gert ráð fyrir neinu á hjólum þarna (NB þá eru stærri búðirnar kannski aðeins rúmbetri). Í mjólkurkælinum var bretti af einhverju "$%#%#$% drasli nánast í miðjum gangveginum. Gangandi gátu smeygt sér léttilega framhjá, en ekki ég. Ég þurfti að bakka vagninum öfugum út aftur, með innkaupakörfuna í annari og hafði þess vegna bara eina hendi til að stýra. Svo stendur fólk eins og álkur þegar maður er að rembast eins og rjúpan við staurinn að reyna að mjaka vagninum í þá átt sem maður ætlar í. Það er hvorki verið að hjálpa til NÉ FÆRA SIG FRÁ! Að þeirra mati er ÉG fyrir. Alveg ótrúlegt! Þegar ég var loksins búin að koma vagninum fyrir og ætlaði að teygja mig í mjólkina kom einhver kall og ýtti við vagninum, af því að HANN þurfti að komast í sama mjólkurpott og ég.
Ég hef farið nokkrum sinnum í Bónus Hólagarði og þar er sama sagan. Það er kannski örlítið meira pláss þar, svona rétt nóg til að hugsa næsta skref, en fólkið er ekkert skárra, hvorki afgreiðslufólkið né kúnnarnir. Það eru allir að hugsa um sitt eigið rassgat og pæla ekkert í öðrum. Ég gæti svosem tjáð mig meira um þetta á staðnum og beðið fólk um að færa sig, en ég er kannski ekki sú allra málglaðasta við ókunnuga auk þess sem kæri mig ekki um að ryðjast eins og ísbrjótur um alla búð. En kommon, sumir horfa nú bara í gegnum mann eins og maður sé ekki á staðnum.
Svo hefði maður nú haldið að í eins fínni og dýrri búð og 11-11, þá væri spáð í svona "óþarfa lúxus" eins og að hafa gangana extra breiða og nóg pláss, en nei! Þeir eru bara mjórri ef eitthvað er. Hvað er að fólki? Eru þessar búðir ekki með einhverskonar sérfræðinga á himinháum launum sem pæla í svona hlutum. Alveg er vöruverðið nógu hátt til að réttlæta svoleiðis "bruðl".
Úff, ég bara varð að pústa aðeins. Þetta getur verið svoooo pirrandi, en um leið minnist ég þess að ég var oft bara í eigin heimi þegar ég var að versla hérna áður fyrr. Oft var ég líka fyrir öðrum þar sem ég stóð í þungum þönkum og starði á hillurnar.
Ég pældi heldur auðvitað aldrei í því að það væri eitthvað mál að drösla svona vagni út um allt áður en ég þurfti að standa í því sjálf. Hvað gera tvíburamæður eiginlega? Það er ekki séns að koma tvíburavagni inn í þessar búðir. Þær verða annaðhvort bara að bíða þangað til þær komast einar að versla, eða sleppa því að versla takk fyrir.
kveðja,
Eva rjúpa
Stelpur og strákar
Ég var að horfa á eldri þætti af Fyrstu skrefin á netinu í gær og sá þátt sem var sýndur 19.apríl. Mjög þægilegt fyrir mig þar sem þátturinn er alltaf sýndur í kringum háttatímann hjá Rebekku og ég missi oft af honum. En þar var semsagt verið að fjalla um stráka og stelpur og muninn á þeim. Strákar voru almennt taldir sjálfstæðari, frumkvæðari, sterkari, hraðari og ákveðnari. En stelpur eru mýkri, umburðalyndari, blíðari, þolinmóðari, samvinnufúsari, nærgætnari og hafa meiri samkennd. Það var viðtal við konur úr Hjallastefnunni sem reka kynjaskipta leikskóla og þær töluðu um að kynin þyrftu þjálfun í eiginleikum hins kynsins, þannig að stelpur æfðu sig í sjálfsstyrkingu, að hafa kjark og þor og frumkvæði, og strákarnir æfðu sig í að vera sveigjanlegir, umhyggjusamir, mjúkir og umburðalyndir.
Fyrst fannst mér eins og það væri verið að gera lítið úr þessum mun á kynjunum og segja að það væri raunverulega enginn munur og að það ætti ekki að vera neinn munur, samfélagið mótaði bara börnin þannig að stelpur yrðu allar á einhvern ákveðinn hátt og strákar á einhvern annan hátt og að það hefði mjög neikvæðar afleiðingar. Ég hafði á tilfinningunni að ef maður myndi koma fram við stelpu eins og strák, að þá yrði hún bara strákur, eins og það skipti engu máli hvers kyns barnið væri. Ég veit svosem ekki hvort það voru skilaboðin, en mér fannst þetta komið út í þvilíka öfga. Kynin eru ólík og það er bara ekkert að því. En ég er hins vegar alveg sammála því að stelpur þurfa að læra að vera sterkari og ákveðnari og strákar þurfa líka að læra að vera umburðalyndari og sveigjanlegri. En hvað með þessa stráka sem eru umburðalyndir og stelpurnar sem eru sterkar? Fá þau þá bara að æfa eiginleika hins kynsins sem þau hafa þegar? Mega þau ekki bara fá að vera eins og þau eru? Eru þau kannski sett með hinu kyninu af því að þau kunna þetta nú þegar?
Mér fannst eins og það væri verið að snúa þessu alveg við og í staðinn fyrir að aðgreina kynin eins og vonda samfélagið gerir, þá er þessum mun bara eytt með því að gera kynin alveg eins. Er það eitthvað skárra? Kannski væri hægt að sannfæra mig um að þetta sé rétta leiðin, auðvitað ýtir samfélagið undir þessar stereótýpur og Hjallastefnan er bara að vinda ofan af þeim einstrengingshátt með því að veita báðum kynjum sömu möguleikana og styrkja þau í því að tileinka sér kostina við báðar víddirnar. Þessari hugmyndafræði verður kannski ekki heldur gert nógu góð skil á svona stuttum tíma sem þátturinn hefur.
Hinsvegar var ég mjög sammála því þegar Margrét Pála sagði að maður ætti ekki að láta kynferði sitt stjórna vali sínu í lífinu. Maður ætti að æfa sig í lífinu á sínum eigin forsendum, velja sér hlutverk og verkefni eftir sínum eigin löngunum, ekki kyni. Það er mjög góður punktur. En kynferði manns er samt stór hluti af manni og hann ber að virða. Kynin hafa missterkar hliðar og það er sá munur sem gerði forfeðrum okkar kleyft að lifa af. Það geta ekki allir verið sterkir í öllu, þá skarar enginn framúr. En það verða allir að fá að prófa hvar styrkleiki þeirra liggur og æfa sig í þeim sem þeim finnst ábótavant.
Allavega hafa flestir þörf fyrir að skilgreina sig á einhvern hátt og það er augljós líffræðilegur munur á kynjunum svo að það er eðlilegt að nota þann mun í skilgreininguna sína. En auðvitað er það ekki eina breytan og allir eiga að fá sömu tækifæri hvort sem þeir eru skilgreindir sem strákar, stelpur, hommar, útlendingar eða eldri borgara.
Það er munur á kynjunum, en sá munur á ekki að fá að stjórna því hver lífsgæði okkar verða. Það finnst mér vera rétta viðhorfið, og kannski er það einmitt kjarninn í þessari stefnu. Að það skipti ekki máli hvort þú sért strákur eða stelpa, heldur einstaklingur sem átt allan rétt á sömu tækifærum og aðrir. En í aldanna rás hafa þessi kynjahlutverk okkar fest sig í sessi svo að það þarf svona drastískar aðferðir til að við hrökkvum uppúr þessari einstefnu.
Það er bara svo auðvelt að fara á annanhvorn endann á spýtunni og koma út sem öfgakenndur. Þessi gullni meðalvegur er vandrataður. Kannski finnst okkur líka að það sem við þekkjum ekki og er framandi, það hlýtur að vera rangt og óviðeigandi. Kannski vantar manni bara viðsýni til að skilja þetta til hlítar. Er Hjallastefnan ef til vill á undan sinni samtíð?
kveðja,
Eva
Frussa fríska
Ég má til með að monta mig aðeins af litlu skvísunni minni. Þannig er að hún er farin að fá graut. Við byrjuðum á miðvikudaginn fyrir viku að gefa henni hýðishrísgrjónaseyði þar sem það á að vera gott fyrir svona litla mallakúta sem eru bara vanir brjóstamjólk því það er engin sterkja í því. Svo í hádeginu á sunnudaginn, á 6 mánaða afmælinu, hrærði ég í smá grautarslettu handa henni. Voða lítið svona til að byrja með, ein teskeið af dufti út í smá brjóstamjólk. Ég bjóst ekki við að hún myndi kunna að meta þessa nýjung, en hún borðaði með bestu lyst. Auk þess sem hún fattaði hvernig mætti nýta þann hæfileika að frussa... sem hún lærði af mömmu sinni sem fannst svo gaman þegar litla barnið hermdi eftir henni svo að hún hélt bara áfram að frussa á móti og frussið var orðið að svaka brandara.... Svo næsta dag hrærði ég aðeins meira og hún kláraði allt, og frussaði restinni í lokin. Í gær fékk hún líka hádegisgrautinn sinn og nú voru það 2 og hálf teskeiðar af dufti. Það hvarf ofan í hana. Uppúr kl.17 var hún vægast sagt orðin mjög pirruð, og ég hélt að það væri vegna þess að hún væri bara orðin svöng. Ég, hin áhyggjufulla móðir sem vill gera allt rétt og les sér til um hvert smáatriði, þorði ekki að gefa henni graut nema einu sinni á dag til að byrja með og ætlaði að bjóða henni brjóstið. En mín vildi barasta ekki sjá það, hún orgaði bara og ýtti mér frá. Svo reyndi pabbinn að tala hana til og skipti á bleiu til að róa hana og taka athyglina frá pirringnum. En það var bara ekki við hana talandi, hún fór bara að frussa og orga til skiptis og mér datt í hug hvort hún væri að biðja um graut því hún frussar aldrei þegar hún er reið, bara þegar hún er að fíflast. Ég hrærði grautinn og þá ljómaði litla rúsínan eins og sól í heiði. Hún hló og skríkti milli þess sem hún kyngdi með áfergju og stundi "mmmmmm". Litla dúllan :) Svo frussaði hún auðvitað svolítið, enda er það svo skemmtilegt þegar það frussast grautur út um munninn.
Ég ákvað því að hringja upp í heilsugæslu í morgun og spyrja hvort ég væri nokkuð að gera barninu illt með því að gefa henni graut tvisvar á dag svona fljótt og hvort ég væri að gefa henni of mikið í einu. Nei nei, ég er víst bara alveg eftir bókinni, eingöngu brjóstamjólk fram að 6 mánaða og svo prófa sig áfram með graut, auka skammtinn smám saman og fylgja auknum áhuga hjá barninu. Ég er voðalega lukkleg með þetta grautarstand, Rebekka borðar hann, meira að segja með stoðmjólk sem ég prófaði áðan, og allt ætlar að ganga upp. En ég á eftir að bjóða upp á grænmetismauk út í og þá verður fróðlegt að sjá hvernig viðbrögðin verða... miðað við áhuga, eða réttara sagt áhugaleysi móðurinnar á þessum fæðuflokki.
Að öðrum mont-fréttum er það helst að hún er alltaf að verða duglegri að sitja sjálf. Ég þarf auðvitað að sitja fyrir aftan hana eða halda við hana en það er kannski kominn tími til að viðra gamla brjóstagjafapúðann, sem aldrei var notaður að ráði, og setja fyrir aftan hana til stuðnings.
Svo er hún orðin svo aktíf á leikteppinu sínu að eftir smástund þarf maður að sækja hana útaf miðju gólfi til að setja hana aftur á teppið. Hún veltir sér til skiptis á magann og bakið og er búin að snúa sér 180° á no time. En það fer ennþá í pirrurnar á henni að geta ekki komist neitt og hún orgar alveg þegar hún gefst upp á að reyna.
Haldiði að það verði sport að fylgjast með henni komast upp á 4 fætur, að maður tali nú ekki um að skríða.
kveðja,
Eva mont-mamma
Kvöldin
Þegar litla lambið mitt tók upp á því að sofna kl.21 á kvöldin þá endurheimti ég örlitla stjórn á lífi mínu ásamt hluta af geðheilsunni. Alveg fram að þessum stórmerka áfanga, ákvað HÚN hvernig mínum tíma var varið á kvöldin. Reyndar ekki bara á kvöldin heldur allan sólahringinn. Tilvera mín snerist, og snýst, um hana. Það má segja að hún sé miðpunktur tilverunnar, sólin sem ég snýst í kringum. Og þótt ég sé mjög sátt við að vera plánetan hennar og stjórnast af aðdráttarafli hennar, þá var það góð tilfinning að endurheimta stjórnina, þó ekki væri nema í nokkra klukkutíma. Ég get verið mitt eigið sólkerfi um stund.
Ég get varið þessum klukkutímum í ýmislegt. Ég get horft á sjónvarpið, hangsað í tölvunni, spjallað við Steinþór nú eða farið snemma að sofa. Einhvern veginn er samt síðastnefndi kosturinn ekki eins áhugaverður og hinir, það er bara eitthvað svo leiðinlegt að fara bara að sofa eftir að hafa varið heilum degi í að sinna litla stýrinu. Hálfpartinn eins og uppgjöf, og það hugnast þessu ljóni ekki! Jú jú, reyndar er stundum gott að gefast upp fyrir Óla Lokbrá og svífa inn í draumalandið eftir gott tásunudd. Það er nauðsynlegt að fara að snemma að sofa endrum og sinnum. En í kvöld, þrátt fyrir CSI, Sex and the City, intróið í Jay Leno og geyspa og teygjur í lazyboy stólnum, ákvað ég að fara í tölvuna í stað þess að fara að sofa. Ég varð bara svo gráðug, vildi meira og meira. Meiri stjórn þar sem ÉG ákveð hvort ég fer í tölvuna, en ekki litla ljósið mitt. Ég þarf að skrifa á bloggið mitt, sannfærði ég geyspann minn. Nei nei, ég er ekki svo þreytt... Þótt ég finni alveg hvað augnalokin eru þung og af fenginni reynslu veit ég líka að ég á eftir að sofna um leið og höfuðið snertir koddann.
Litla snúllan mín hefur ekki svona sjálfs-sannfæringarkraft. Ef hún er þreytt þá grætur hún bara. Nuddar augun sín, sem eru orðin rauð og þreytuleg og tosar í eyrun. Eitt af fjölmörgum táknmálunum sem börn eiga sameiginleg. Og mamma veit hvað er best. Litla þreytta rúsínan er sett í náttföt, henni gefið að drekka og svæfð í mömmufangi innpökkuð í dúnsængina sína.
Ó ef lífið væri bara svona einfalt...
kveðja,
Eva mamma
Hjartans mál
Fjúfff, það er alveg ferlegt hvað ég er viðkvæm yfir öllu sem tengist börnum. Ég má ekki heyra barnsgrát í sjónvarpinu þá er ég orðin æst og garga á fólkið í sjónvarpinu að hugga nú barnið. Þetta er eins og að heyra einhvern klóra í krítartöflu, ég fæ bara gæsahúð og hnút í magann af áhyggjum af vesalings barninu. Og þegar ég heyrði fréttina um litla barnið sem fannst í plastpoka einhverstaðar í Suður-Ameríku (held ég) þá stoppaði mitt litla viðkvæma hjarta hreinlega. Ég varð svo reið yfir þessu. Að einhver geti verið svona grimmur að setja lítið barn í plastpoka, binda fyrir og fleygja því í sjóinn, eða vatnið eða hvað það nú var. Mig langaði mest til að panta mér flugfar á staðnum og taka utan um þetta ólánsama litla kríli. En sem betur fer fannst það og er vonandi komið í betri hendur. Svo sá ég líka þátt á Skjánum, Law and order held ég, þar sem bíl var rænt og í honum var barn. Þá fór ég líka alveg í hnút. Þegar maður sér svona, þá getur ég ekki annað en sett mig í spor mömmunnar og fæ hroll af tilhugsuninni um að þetta kæmi fyrir barnið mitt.
Það allra versta eru svo þessar myndir sem eiga að gerast fyrir 50 eða 100 árum, þegar börnin voru bara látin gráta alein, nýfædd og umkomulaus, af því að það gerði lungunum bara gott. Þá get ég ekki horft. Það er bara of erfitt.
Það að verða mamma er eins og það hafi virkjast einhver nýr hluti heilans. Svona viðkvæmnishluti. Maður hugsar allt öðruvísi og um aðra hluti en venjulega. Svo má líka segja að það slokkni á öðrum. Gleymska, utanviðsig-heit og almenn mjólkurþoka hrjáir mig alla daga. Þetta er hið fullkomna jafnvægi á lífinu. Til þess að geta tileinkað sig barninu sínu svona gjörsamlega þarf heilinn að minnka (sem hann gerir án gríns) til að hjartað geti stækkað. Það stækkar til að rúma þessa auka-ást sem vex og dafnar með tímanum. Trúið mér, ástin bankar ekki upp á daginn sem barnið fæðist. Maður tengist litla bumbubúanum vissulega og upplifir mikla væntumþykju, en þegar fæðingin er afstaðin er maður með algjörlega ókunnuga manneskju í höndunum, en þó svo kunnuglega. Litlu ástarfræi var sáð um leið, en það tekur tíma fyrir það að spíra og vaxa, eins tekur það mann tíma að kynnast þessum nýja einstaklingi. En svo einn góðan veðurdag áttar maður sig á því að maður er yfir sig ástfanginn af þessu litla yndislega barni sem skríkir og brosir sínu blíðasta þegar mamma beygir sig yfir rúmið í morgunsárið, knúsar það og býður góðan dag.
kveðja,
Eva mamma
Jæja...
Jæja... vegna fjölda áskoranna settist ég niður fyrir framan tölvunna og ákvað að blogga :) Satt að segja hef ég ekki haft mikið að segja undanfarið. Trúið mér, ég hef sest margoft niður og ætlað að segja eitthvað svakalega gáfulegt, en bara ekki dottið neitt í hug. Já ég veit Sigrún, það er alveg hægt að skrifa eitthvað þótt ekkert sé að gerast... hehehe ;) En málið er að ég er búin að vera í djúpri lægð undanfarnar vikur og vildi bara ekki skrifa um það. Nógu mikið er ég búin að velta MÉR upp úr þessu, ekki ætla ég að velta ykkur upp úr þessu líka. En allt í einu small ég upp úr henni í gær.
...jæja fyrst ég er byrjuð þá skal ég útskýra ;) Þetta var svona týpískur vítahringur. Og örugglega alveg skiljanlegt miðað við ástandið. Eins og þið vitið þá hefur verið mikið fjör í svefnmálunum hér á bæ. Fyrst vakti Rebekka á nóttinni, svo ákvað hún að vaka á daginn. Þegar það var komið í góðan farveg þá ákvað hún að vakna MJÖG oft á nóttunni til að drekka, á 2 tíma fresti nánar tiltekið. Það hefur sem betur fer lagast líka, og hún vaknar á 3-4 tíma fresti núna. En eftir þetta allt saman þá var ég orðin svo þreytt og pirruð að dagarnir urðu alveg hræðilegir því ég hugsaði ekki um annað en að sofa, og ef Rebekka var pirruð líka þá fór ég alveg í mínus því ég átti ekkert eftir. Ekkert svigrúm fyrir svona óvæntar skapsveiflur og varabatteríið alveg tómt. Ég varð dofin og lystarlítil og gleymdi stundum að borða. Svo langaði mig ekki út, þótt það hefði örugglega gert mér gott og ofan á þetta alltsaman fylltist ég sektarkennd yfir því að vera svona leiðinleg mamma. Rebekka fann auðvitað hvernig mér leið og hefur sjálfsagt verið eitthvað óörugg og þess vegna látið heyra meira í sér fyrir vikið. Og þótt ég þori varla að segja frá því þá var ég orðin svo þreytt á henni að þegar Steinþór kom svo heim á kvöldin þá var ég bara svo gjörsamlega búin á líkama og sál að ég lét hann fá hana um leið og hann steig inn um dyrnar. Sem betur fer sofnar Rebekka milli 20 og 21 og ég nýtti kvöldin auðvitað út í æsar og fór seint að sofa því það var svo afslappandi að fá frið og geta bara setið eins og heilalaust grænmeti fyrir framan sjónvarpið, eða spjallað við Steinþór. Þá varð ég að sjálfsögðu þreyttari daginn eftir og sá dagur var verri en dagurinn á undan, og svona hélt þetta áfram.
Reyndar hefur Steinþór gert allt sem hann getur til að létta mér lífið. Hann hefur gert það alveg frá því við kynntumst, hann er svo yndislegur. Hann nuddar mig þegar ég er þreytt og hlustar á mig þegar ég þarf að ausa úr pirrings-skálunum og verslar í matinn og vaskar upp og bara allt. Og þótt hann sé búin að vera að vinna alla vikuna hefur hann yfirleitt leyft mér að sofa út um helgar og tekur Rebekku fram þegar hún er búin að drekka. En svefninn virtist samt aldrei vera nógur. Ég var svo þreytt andlega að enginn svefn hefði getað hresst mig við.
Þangað til við ákváðum að Steinþór myndi bara sjá um Rebekku alla helgina og ég þyrfti bara að gefa henni að drekka. Það var svosem engin meiriháttar breyting því hann hefur alltaf verið eins mikið með hana og hann getur. En það var breyting fyrir mig að því leyti að það var meðvituð ákvörðun um að ég þyrfti ekki að vera á bakvakt eins og ég hef alltaf verið. Alltaf með eyrun á henni og í standby-stöðu allan sólahringinn. Það er ótrúlega lýjandi. En samt var það bara ég sem setti mig í þessa stöðu, ég hefði ekkert þurft þess en þetta er bara eitthvað ómeðvitað sem fylgir móðurhlutverkinu. Ég fékk semsagt meðvitað frí þessa helgi. Ég fór reyndar ekkert en passaði mig að vera ekki að stressa mig ef Rebekka þurfti athygli og beið eftir að Steinþór sinnti henni. Það er ótrúlegt hvað það að vera með augun og eyrun á barninu er lýjandi. Heilinn fær enga hvíld.
En þetta virtist bara gera gæfumuninn. Ég var farin að sakna Rebekku á sunnudaginn og vildi "hafa fyrir henni", taka hana upp þegar hún kvartaði og svoleiðis. Eitthvað sem ég hafði enga orku í á föstudeginum.
Og svo ákváðum við líka að endurskoða háttatímann okkar og fara að sofa kl.22, allavega í viku, þótt Rebekka sé nýsofnuð og við ekki búin að fá neinn tíma saman. Það er alveg þess virði að prófa það og ég verð líka að segja að mér líður mikið betur. Ég fór á fætur kl.8 í morgun með Rebekku og núna er hún að taka morgunlúrinn sinn og ég er ekkert þreytt. Yfirleitt hef ég lagt mig með henni á morgnanna, en ekki núna. Núna er ég í tölvunni að skrifa á bloggið mitt :)
kveðja,
Eva
Húsamál - framhald
Öss öss, komin vika og ekkert að gerast hérna :) Við skrifuðum undir kaupsamningana í vikunni. Þrastarásinn á mánudaginn og Austurbergið í dag miðvikudag. Svo eigum við bara eftir að mæta tvisvar í viðbót til að skrifa undir afsölin. Pheeew, nóg að gera í þessum bissness. En við getum andað örlítið léttar núna, það er búið að skrifa undir og peningar komnir og farnir. Vonandi eigum við svo nógan afgang fyrir húsgögnum, íbúðin verður víst svolítið tómleg til að byrja með.
En að öðrum barnatengdum málum... Við Rebekka fórum í mömmujóga í dag. Hún er farin að endast allan tímann án þess að þurfa að drekka. Þetta var orðið vandamál því hún var orðin svöng áður en slökunin hófst og ég var alla slökunina í óþægilegri stellingu að gefa henni og slakaði vægast sagt ekki mikið á. Það er miklu betra að liggja í rúmi heldur en á gólfinu. Svo var ekki lengur hægt að gefa Rebekku sitjandi því það gekk svo mikið á hjá henni að henni svelgdist á í öðrum hverjum sopa. Það gekk víst betur liggjandi því þá flæddi mjólkin hægar. En núna er þetta allt annað, hún liggur bara og leikur sér og svo í slökuninni sitjum við kannski saman og syngjum eða hún heldur áfram að leika sér og ég fæ að liggja eins og skata á gólfinu. Svo drekkur hún bara þegar við komum heim.
Svo er hún líka farin að sofa milli 20 og 21 á kvöldin og ekkert vesen. Vaknar svo kl. 00 og 04 til að drekka. Það á síðan eftir að lengjast þegar hún fer að fá graut, þá gæti hún sofið kannski í 6 tíma í einu.
Æ litla snúllan mín er að verða svo stór, verður 5 mánaða á morgun. Fær graut eftir ca.mánuð og það lítur út fyrir að hún sé að fá fyrstu tönnina sína í neðri góminn.
Ég er samt ekkert að verða stór í mömmuhlutverkinu, allavega er ég voðalega lítil stundum. Til dæmis í dag í jóga, þá bauðst kennarinn til að halda á Rebekku svo ég þyrfti ekki að sitja með hana, heldur gæti bara legið á gólfinu og slakað á. Jú jú það var auðvitað vel þegið, en samt gat ég ekki slakað alveg á og var alltaf að kíkja á hana til að tékka. Ég bara get ekki haft augun af Rebekku. Kannski einum of, en ég ræð ekkert við þetta. Hvernig ætli þetta verði þegar Rebekka fer til dagmömmu...?
kveðja,
Eva litla mamma
Bless bless Breiðholt
Smá öpdeit á fasteignaviðskiptunum, en við seldum Austurbergið í gær :) Ég held að þetta sé bara einhverskonar met. Við sáum Þrastarásinn á mbl.is á miðvikudaginn, skoðuðum á fimmtudaginn og gerðum svo tilboð á föstudaginn. Þann sama dag settum við okkar íbúð á sölu, óþarfi að versla við margar fasteignasölur í einu. Svo um helgina máluðum við og tókum til fyrir myndatökuna, en fasteignasalinn hefði ekkert þurft að taka myndir því á mánudaginn kom stelpa að skoða hjá okkur og gerði tilboð sem við samþykktum á þriðjudag. Fasteignasalinn kom samt til öryggis á mánudaginn, ef tilboðið yrði ekki samþykkt. Við keyptum því og seldum á innan við viku. Geri aðrir betur! ;)
Við erum auðvitað í skýjunum með þetta allt saman og miðað við hvernig undanfarinn mánuður er búinn að vera þá býst ég ekki við að við komum niður fyrr en bara á næsta ári :)
kveðja,
Eva
Hafnarfjörður HERE WE COME!
Við verðum bráðum stoltir húseigendur í Hafnarfirðinum. Fórum á fimmtudaginn að skoða rosalega flotta íbúð og ákváðum í framhaldinu að gera tilboð, sem var samþykkt á föstudaginn :) Semsagt, 101 fm íbúð í Þrastarási (lengst upp á heiði, í Áslandinu fyrir ofan Vellina. Kort nr.12 reitur A-4 í símaskránni c",) ) með 3 svefnherbergjum, þvottahúsi og geymslu, eldhúsi með amerískum ísskáp og uppþvottavél sem fylgja með, parket og hurðir úr mahogny og skáparnir líka.... og bara allt sem okkur dreymdi um. Það er sérinngangur þótt þetta sé fjölbýlishús og ENGIN SAMEIGN!! JIBÍÍÍÍÍÍÍÍ!!!!
Rebekka fær sérherbergi, þótt við leyfum henni nú að sofa hjá okkur svona fyrst. Við fáum herbergi með plássi fyrir rúmið okkar og svo er lítið gluggalaust herbergi sem verður notað sem tölvu-/gestaherbergi.
Við fáum afhent í maí.
Hérna eru myndir af íbúðinni.
Við þurfum því að setja litlu holuna okkar á sölu. Fasteignasalinn kemur á mánudaginn að taka myndir svo að við erum búin að standa á haus í skúringum og málningarvinnu alla helgina. Fyndið hvað maður lætur endurbæturnar alltaf sitja á hakanum. Svo drífur maður í þeim þegar maður selur og fær ekki að njóta þeirra neitt. Jæja, við fáum bara að njóta 101 fm af nýjum veggjum og nýjum gólfum í staðinn.
kveðja,
Eva soon to be Hafnfirðingur
Smá könnun
Mig langar svo að vita hversu margir eru að skoða bloggið. Það er búið að vera í dvala svo lengi að ég var að velta fyrir mér hvort ég þarf að láta gamla lesendur vita að það sé komið í gagnið aftur. Endilega kommentið og látið vita af ykkur :)
kv.Eva
Barnsleg hreinskilni
Það er svo frábært að fylgjast með Rebekku þegar hún er með meiningar, því hún skefur sko ekkert af hlutunum. Ef hún er pirruð þá gargar hún þangað til henni er sinnt, og því lengur sem hún þarf að bíða því hærra gargar hún. Er ekkert að gráta neitt sárt eða láta vorkenna sér, heldur verður bara sármóðguð og reið og gargar af lífs og sálar kröftum. Og svo ef ég er að fíflast í henni og gera eitthvað fyndið, og hún hefur ekki áhuga á bjánalátunum í manni, þá er hún ekkert að gera sér upp neina hrifningu, hún lítur bara í einhverja aðra átt. Talk to the hand 'cause the face ain't listening!.
Svo er hún auðvitað alveg jafn einlæg þegar hún hlær. Það er svo smitandi að hlusta á hana hlæja að ég fer að skellihlæja með henni. Og það þarf ekki mikið til, lítið er barns gaman. Bara að blása í hálsakotið á henni, eða syngja hárri og bjagaðri röddu. Þá ískrar alveg í henni.
Þetta er eitthvað sem maður ætti að tileinka sér, þ.e.a.s. þessi einlæga hreinskilni. Börnin staðgreiða allt, þau hafa engar áhyggjur af því að móðga fólk eða láta því líða illa. Þau segja það sem þau meina og meina það sem þau segja. Lífið væri svo auðvelt ef maður væri ekki svona meðvirkur, ef maður gæti bara sagt hlutina hreint úr og látið allt flakka eins og börnin. Þetta á eftir að verða mjög áhugavert þegar hún fer að tala, því þá fær maður sko örugglega að heyra það. Eins gott að passa sig ;) Það þýðir sko ekkert fyrir mig að ætla að læðupokast eitthvað, og alveg sérstaklega ekki fyrir litlum sporðdreka. Þeir eru snillingar í að skynja það þegar hlutirnir eru ekki eins og þeir eiga að vera. Og spyrja mann alveg örugglega spjörunum úr.
Eva
Uppeldisaðferðir nú og þá
Nú eru liðnir næstum 4 mánuðir frá því ég skrifaði síðast. Ég var líka ekki viss um að ég myndi halda áfram að skrifa hérna inn, því Rebekka er komin með síðu á barnalandi og ég hjálpa henni auðvitað að skrifa á hana ;) Svo ber mér líka skylda til að vera sýnileg á saumaklúbbsblogginu okkar vinkvennanna svo að ég var eiginlega bara fullbókuð. En það er ekki hægt að skrifa um allt inn á barnalandinu svo ég ákvað að lífga upp á bloggið mitt og reyna að halda því úti um sinn. Ekki skamma mig þótt það takist ekki, ég hef í ýmsu að snúast get ég sagt ykkur...
Ef þið viljið rifja það upp þá er ágætis lýsing á barnalandinu, oft með augum Rebekku reyndar.
Það fyrsta sem mig langar að tala um eru kröfur samfélagsins á mæður og uppeldisaðferðir þeirra (hehehe here we go again... Eva með skoðanir híhí). Nei í alvöru, ég las frábæran pistil í gær sem mig langar að draga aðeins upp úr.
Pistilinn skrifar bandarísk móðir sem uppgötvaði að samfélagið virðist ekki hafa hugmynd um hvað það er sem börn þarfnast. Í þessu samfélagi skal allt vandlega mælt í mínútum og klukkustundum og þau börn sem ekki passa inn í normið skal móta svo að þau passi við mælingarnar. Allskonar kellingabækur og gamlar kreddur eru hafðar í hávegum og móðir sem fer ekki eftir þeim er talin löt og áhugalaus um uppeldi barnsins síns. Það er ekki gert ráð fyrir því að móðureðlið, sem hver einasta kona fæðist með, sé eitthvað sem virkar. Nei nei það er bara ímyndarveiki að fara eftir einhverju svo óáþreifanlegu.
Hennar aðstæður voru þær að sonur hennar þurfti að drekka á 45 mínútna fresti og svaf aðeins í fanginu á henni á daginn. Á næturnar vaknaði hann á 2 klukkustunda fresti til að drekka. Hún vildi allt fyrir hann gera, en þetta var alls ekki samkvæmt áætluninni sem samfélagið samþykkti sem gerir greinilega ekki ráð fyrir næturgjöfum. Og hún velti fyrir sér hvort þetta væri henni að kenna, hvort hún væri að freista barnsins með því að gefa honum að drekka. Ætti hún ekki bara að neita honum um móðurbrjóstið til þess að halda áætluninni til streitu. Láta hann þjást svo hann falli inn í normið sem er lýst svo vandlega í öllum bókunum.
Það virðist sem börn séu álitin vond frá fæðingu og að það þurfi að brjóta þau niður og búa til góð börn úr þeim. Þau eiga ekki að fá að drekka oftar en á 3-4 tíma fresti og annað er bara eftirlátsemi. Þau eiga að sofa ein og ef þau gráta þá verður bara að hafa það, þau fá ekki að stjórna foreldrunum og snúa þeim um litla fingur. Nei, börnin skal móta í lítil þæg börn sem hafa engar langanir eða þarfir.
Ef þetta er ekki grimmd þá veit ég ekki hvað það er. Eru nýfædd börn ekki einmitt það saklausasta sem til er? Þau hafa ekki kynnst grimmd heimsins (ennþá) og eina tjáningarformið sem þau geta sýnt er grátur. Og ef við bregðumst ekki við því þá erum við að kenna barninu fyrstu lexíuna sína í Heimurinn er grimmur 101. Barnið myndi á endanum hætta að gráta, sannfært um að samskipti virka ekki. Því myndi finnast það ekki hafa neinn rétt, og ekki hafa hugmynd um hvað sé gott fyrir það. Það myndi álykta að það geti ekki verið svangt þótt að líkami þess segi annað, og að það sé rangt að upplifa tillfinningarnar sem það upplifir. Er þetta virkilega eitthvað sem maður vill kenna barninu sínu?
Þrátt fyrir reglur samfélagsins ákvað hún að fylgja móðureðlinu sínu og leyfði barninu að ráða ferðinni. Hann fékk að drekka þegar hann vildi, kúra hjá foreldrum sínum á næturnar og honum var sinnt þegar hann grét.
Hún fékk sko að heyra það frá fólkinu í kring. "Það getur ekki verið að barnið sé svangt strax, þú framleiðir örugglega of litla mjólk", "Kannski væri hann ekki svona þurftafrekur ef þú lætur líða lengri tíma milli gjafa", "Ef þú sinnir honum alltaf þegar hann grætur þá lærir hann að grátur sé eina leiðin til að fá þig til að koma og þannig getur hann stjórnað þér".
Allir vissu miklu betur hvernig ætti að stýra þessu litla kríli. Hvernig ætli okkur myndi líða ef við yrðum svöng og einhver segði að það yrðum bara að bíða. Yrðum við bara sátt við það? Og ef við þyrftum hjálp, eða bara stuðning og nærveru ástvina okkar og þeir myndu bara sitja einhverstaðar afsíðis og leyfa okkur að "gráta þetta úr okkur"?
Börn eru einstaklingar með þarfir og finna meira að segja sársauka, þrátt fyrir trú lækna hérna áður fyrr að börn þyrftu ekki verkjalyf því þau fyndu ekki til. Þau eru ómótaður leir og það er á ábyrgð foreldranna að móta úr þeim heilbrigða og sterka einstaklinga. Síðan hvenær hefur það tekist með harðstjórn og grimmd?
Börnin læra það sem fyrir þeim er haft, stendur einhverstaðar. Og ef við sýnum þeim virðingu, stuðning, ást, skilning og hlýju, þá læra þau það sömuleiðis og eru fær um að sýna öðrum það sama. Þannig byggjum við upp betri heim, ekki með gömlum kreddum sem eru greinilega börn síns tíma.
Jæja, þá er mínum skoðunum komið á framfæri.
Hérna er pistillinn í fullri lengd ef þið viljið lesa hann. Einnig er þessu lýst frá sjónarhóli pabbans.
Eva
Erum komin með síðu á barnaland.is. Smellið
hér, eða leitið að nafninu stúlka Steinþórsdóttir. Það þarf leyniorð til að komast inn á hana, og vegna þess hve bloggið er opið vil ég ekki setja leyniorðið hérna inn og verð því að biðja ykkur um að óska eftir aðgangi, það er form til að fylla út þegar þið reynið að komast inn á síðuna.
kveðja,
Eva
Myndir og nýjustu fréttir
Ég er búin að setja inn nokkrar myndir af okkur, bæði á spítalanum og svo hérna heima. Búin að ætla að gera það í sirka víku, en svona eins og Gréta vinkona sagði þá gerast góðir hlutir mjööööög hægt ;) En allavega, enjoy.
Við erum að spá í að fá okkur áskrift á barnaland.is eða barnanet.is, erum ekki alveg viss hver munurinn er. Comment vel þegin frá þeim sem hafa vit á þessu. En það er svolítið þjálla að henda inn myndum á þær síður heldur en að púsla þessu saman í notepad, svo er vefsíðuplássið mitt líka að verða búið :(
En af okkur er allt fínt að frétta, litla daman svaf í fyrsta sinn í rúminu sínu í dag. Við höfum bara haft hana upp í hjá okkur hingað til, en núna var kominn tími til að prufukeyra nýja fína rúmið. Það féll bara í góðan jarðveg. Þetta var reyndar tilraun nr.2, því að í gærnótt ætluðum við að láta hana sofa þar en mín vildi barasta ekki gúddera það. Fékk þessa svakalegu sogþörf að ég sá fram á að þurfa að standa við rúmið hennar með litla putta upp í henni alla nóttina. Við nefninlega viljum ekki láta hana fá snuð alveg strax, til að skemma ekki sogtæknina hjá henni. Og svo fær hún líka útrás fyrir sogþörfina þegar hún sýgur brjóstið, svo að þetta hefur ekki verið neitt svakalegt vandamál hingað til. Hún hefur samt tekið syrpur þar sem hún drekkur á hálftíma fresti í kannski 3 klukkutíma. En það er svosem bara fínt, þá drekkur hún allavega nóg. En við ákváðum að venja hana þá bara við rúmið að degi til, svo að þegar nóttin kæmi þá væri hún búin að sofa í því allan daginn og myndi líða betur um nóttina.
Já talandi um að drekka nóg, ég er búin að hafa þvílíkar áhyggjur af því að hún sé ekki að þyngjast nóg. Við vigtuðum hana um helgina og sáum okkur til mikillar skelfingar að hún var búin að léttast um 200 grömm síðan við komum heim af fæðingardeildinni (var 3040 gr. þá og orðin ca 2800 gr. skv.vigtinni okkar). Ég talaði við hjúkrunarfræðinginn frá heilsugæslunni og hún sagði mér að gefa henni oftar. Það var því háð mjólkur-maraþon og daman bara vakin af fegurðarblundinum á tveggja tíma fresti, punktligt! Svo kom hjúkkan daginn eftir til að vigta hana og skoða og þá var hún orðin 3400 gr, takk fyrir! Þá hafði vigtin okkar verið eitthvað vanstillt og mældi ekki rétt. Sem betur fer. Ltla prinsessan dafnar semsagt bara alveg eðlilega.
Jæja, mér heyrist hún vera farin að rumska. Hún tekur sér góðan tima í það að vakna. Teygir sig og geyspar svona fimm sinnum á milli þess sem hún dottar aftur, áður en hún opnar augun og heimtar mjólk. Hún er meiri nautnabelgur en ég :) og ég er ljón!
kveðja,
Eva
stúlka Steinþórsdóttir
Lítill engill kom í heiminn þann 30.október kl.10:18. Það var bjartur og fagur sunnudagsmorgunn og veðrið var svo friðsælt að það var eins og heimurinn héldi niðri í sér andanum meðan hún fæddist. Hún var 51 cm og 13,5 mörk. Fæðingin tók mjög stuttan tíma og hún var fædd 2 klst. eftir að við komum upp á fæðingardeild. Ég fékk enga deyfingu, enda enginn tími fyrir svoleiðis, en ég prófaði glaðloftið sem virkaði bara ágætlega. Ég var svakalega montin eftirá að hafa ekki fengið deyfingu og líka hvað jógaöndunin hjálpaði mér mikið í hríðunum.
Við vorum síðan í góðu yfirlæti á sængurkvennadeildinni næstu 4 daga, þar sem allir vildu allt fyrir mann gera. Ljósurnar þarna eru yndislegar, allar með tölu, og bara allt starfsfólkið. Þegar það voru vaktaskipti, þá komu þær inná stofurnar og kynntu sig og tóku statusinn hjá manni. Svo voru þær alltaf að kíkja inn öðru hvoru til að tékka á okkur og hvort okkur vanhagaði um eitthvað.
Við komum svo heim í gærmorgun og mikið var nú gott að koma heim. Það var svolítið einmanalegt á nóttunni að geta ekki haft Steinþór hjá sér, og hann saknaði okkar líka mikið. En hann nýtti heimsóknartímana til fulls og svo voru þetta bara nokkrir dagar, en í leiðinni mjög nauðsynlegur aðlögunartími fyrir okkur mæðgurnar því að það er svo mikilvægt að brjóstagjöfin sé farin að ganga vel áður en farið er heim.
Svo vildu þeir líka fylgjast með mér og blóðþrýstingnum því að það er víst ekkert grín að vera með meðgöngueitrun, getur jafnvel verið lífshættuleg.
Þegar við komum heim tók við hvíld og ný aðlögun, þar sem ég hef ekki ljósmóður í kallfæri hérna. En allt hefur gengið eins og í sögu. Mjólkin er að mestu leyti komin og litla rúsínan drekkur á 2 tíma fresti, á milli þess sefur hún.
Þið verðið að fyrirgefa okkur ef við höfum gleymt að láta einhvern vita eða ef við erum ekki ennþá búin að hringja. Við erum bæði búin að vera upptekin af nýjum hlutverkum og svo er ég hrikalega utan við mig og gleymin. Svo vildi ég líka koma öllum rútínum á hreint áður en ég færi að bjóða gestum heim. En bear with me, þetta er allt að koma :)
kveðja,
Eva
Allt í gang!
Jæja þá er komið að þessu. Vá hvað þetta virkaði fjarlægt bara í gærkvöldi. Núna er fæðingarferlið komið í gang og við fáum krílið okkar í hendurnar innan skamms.
Til að gera langa sögu stutta (því ég á eiginlega að vera að hvíla mig ;) ) þá fór vatnið hjá mér klukkan fimm í dag og svo heppilega vildi til að ég var akkúrat upp á meðgöngudeild þegar það gerðist. Þurfti að vera þar í nótt vegna gruns um meðgöngueitrun. En allar prufur komu vel út svo að ég er ekki með þessa eitrun skv.ströngustu skilgreiningum, en samt sem áður á mörkunum.
Eftir að vatnið fór var ég sett í mónitior og allt leit vel út svo að ég mátti bara fara heim og hvíla mig fyrir átökin. Svo verður auðvitað fylgst vel með öllu hjá mér áfram, fer aftur uppeftir í fyrramálið í tékk ef hríðarnar verða ekki byrjaðar og þá kannski ýtt við þeim með lyfjum. En það er ekki líklegt því ég er að fá óreglulega samdrætti núna sem eru að harðna svo að þetta er bara the real deal hugsa ég.
Við verðum ekki í símasambandi næsta sólahringinn eða svo, ætlum bara að einbeita okkur að þessu. Svo hringjum við um leið og færi gefst með fréttir.
kveðja,
Eva
117 cm !! :|
Fyndið hvað sumar tölur eru bara ekki raunverulegar í huga manns, eins og til dæmis talan á vigtinni. Ég bara flissa þegar ég sé svona súrrealískar tölur eins og 117, sem er mittisummálið mitt þessa stundina. Þetta er eins og að ímynda sér mann sem er 2 og hálfur metri á hæð eða töluna skrilljón, yeahhh right! Algjörlega út úr kortinu. En maður flýr svosem ekki raunveruleikann, sérstaklegar þegar hann bíður manns við hvert horn. Ég er nú ekkert svakalega létt á fæti sem segir mér að vigtin lýgur væntanlega ekki (því miður). Og blóðþrýstingsmælirinn hjá ljósunni er sannsöglin uppmáluð, og kannski sem betur fer því svoleiðis mæligræjum verður maður að geta treyst, þótt vigtin mætti nú alveg sykurhúða sannleikann fyrir manni, sérstaklega á slæmum dögum.
En mælirinn mældi hækkandi þrýsting og það þýddi aukið eftirlit, og ég fór upp á kvennadeild þarnæsta dag, nánar tiltekið í Hreiðrið fína og lét mæla þrýstinginn aftur. Hann hafði ekkert lækkað og þá var pantaður fyrir mig tími í mónitor í vikunni. Það er eins og hjartalínurit sem mælir hjartsláttinn hjá barninu ásamt hreyfingum og samdráttum í leginu. Þetta átti að segja þeim hvort barninu liði vel eða illa í bumbunni og svo var blóðþrýstingurinn auðvitað mældur líka. Þetta kom allt saman svo vel út að það lá við að ljósmóðirin spyrði hvað ég væri eiginlega að gera þarna... En auðvitað er sjálfsagt að fylgjast með og sérstaklega þegar svona "krjúsjal" atriði eins og blóðþrýstingur eru eitthvað á flökti. Hún sagði líka að ég væri velkomin hvenær sem er ef ég hefði einhverjar áhyggjur af barninu. En semsagt þá hafði blóðþrýstingurinn lækkað og hjartalínuritið sýndi mjög góða mynd af líðaninni í bumbunni og miðað við það og kuldann sem er að læðast í veðurkortin um þessar mundir þá er við því að búast að bumbubúinn framlengi leigunni fram á næsta sumar. En læknar eru víst ekkert á því að leyfa svoleiðis svo að ef fæðingin dregst á langinn verður litli anginn hreinlega rekinn úr hlýjunni einhverntímann í nóvember.
Ég hef endurskoðað það að fara í jóga og sund fram á síðasta dag og er nú hætt öllu bumbusprikli. Ég hef aldrei prófað að slappa svona vel af eins og undanfarna daga og ég get svarið að þessu gæti maður nú alveg vanist ;) Ég er komin á þá skoðun að þótt það sé örugglega voða hollt að stunda einhverja hreyfingu þá sé hvíldin líka nauðsynleg og jafnvel nauðsynlegri svona á síðustu metrunum.
Bless í bili,
Eva
37 vikur og 3 dagar and counting....
Ég kíkti inn á doktor.is og skoðaði statístíkina:
Líkamsfitan heldur áfram að þróast.
Sethæðin er nú um 35 sm og þyngdin í flestum tilfellum yfir 3,3 kg.
Hin dúnkenndu hár, sem hafa þakið líkama barnsins mikinn hluta meðgöngutímans hverfa nú.
Hrukkur húðarinnar eru nú horfnar.
Barnið byrjar nú að koma sér fyrir í fæðingarstellingar.
Flest börn eru með höfuðið niður. Um það bil 3-4 % fæðast þó í setstellingu með rófubeinið/fæturna á undan.
Aðeins fæðast að meðaltali 1 af hverjum 7 börnum neð keisaraskurði.
Jamm, rúmlega 13 merkur, það er jafnmikið og ég vóg þegar ég fæddist. Vona að ég gangi ekki framyfir, því það bætist víst 1 mörk á viku við þyngd barnsins á síðustu vikunum. Þetta verður líklega 15-16 marka barn, án þess að ég viti neitt um það, vona bara að það verði ekki mikið stærra :)
Þessi vika er búin að fljúga áfram, og ég hélt að ég myndi bara sitja og bíða í fæðingarorlofinu. Ég fer auðvitað 6 sinnum í viku í leikfimi þannig að það er alltaf ákveðið markmið á hverjum degi. En ég komst að því um daginn að ef ég ætla að komast í jóga þá er eins gott að vera bara stillt fyrr um daginn og vera ekkert að vaska upp og taka til, því ég var gjörsamlega að drepast í grindinni eftir að hafa verið að drepast úr myndarskap heima.
Þá er bara að setja tærnar upp í loft og vera stillt :)
kveðja,
Eva
Nýr gír
Jæja, þá er ég formlega komin í fæðingarorlof. Fór í morgun upp í vinnu til að sækja dót úr tölvunni og kveðja strákana. Ég upplifði smá panik á leiðinni heim, fannst eins og ég væri að yfirgefa þá hjálpar- og umkomulausa. Svo minnti ég sjálfa mig á að ég er ekki ómissandi og að þeir geta þetta vel án mín (auk þess hafa þeir símann minn og meilið mitt og leyfi til að nota bæði óspart), allavega gekk þetta áður en ég byrjaði að vinna þarna svo að þetta ætti að reddast ;) Týpískt ég, að hafa áhyggjur af þessu, gæsamömmu-syndrome á háu stigi hehehe.
Svo setti ég inn tvær myndir í Bumbuþróunina. Vá! búin með 90%. Enda ekki mikið eftir. Ætlaði að setja inn fleiri myndir en við erum bara ekki búin að taka neinar myndir í september svo að þessar tvær verða að duga. Ég er viss um að við verðum mun duglegri að taka myndir þegar litli kúlusparkarinn verður fyrir framan linsuna. Miklu skemmtilegra myndefni híhí.
Jæja, ég ætla að drífa mig á fundarskapanámskeið. Er komin í félag viðurkenndra bókara (úlala) og til að haldast í félaginu þarf maður að safna námskeiðspunktum. Fæ held ég 4,5 punkta fyrir þennan kúrs. Ég er svakalega spennt fyrir félagsstarfinu og ætla að nýta mér þennan félagsskap vel. Það er gott að hafa svona bakhjarl þegar maður er aleinn að bóka fyrir fólk út í bæ.
kveðja,
Eva (komin í húsmæðragírinn)
Sameinaðar stöndum vér, sundraðar föllum vér...!
Rúmar þrjár vikur eftir... hehehe ég er ekkert að telja niður ehemmm... Æ jú, þetta er orðið alveg ágætt. Þótt maður sé "frjálsari" með barnið svona innan í sér (get farið út fyrirvaralaust og þannig), þá er þessi frelsistilfinning ekkert alveg yfirþyrmandi sko. Beinagrindin mín er í verkfalli svo að ég fer ekki svo langt hvort sem er.
Fór til læknis áðan til að fá vottorðið. Yfirleitt finnst mér hrikalega leiðinlegt að fara svona vælu-ferðir (þ.e.a.s. fá einhvern eins og lækninn minn til þess að segja mér að ég eigi bágt svo að ég geti haft hans orð á bak við mín þegar mér líður þannig) því ég er eitthvað svo föst í því að vera bara jákvæð og hress (má ekki líta út fyrir að vera vælukjói, þið vitið). Stundum þegar ljósan spyr mig hvernig ég hafi það þá segi ég alltaf "bara fínt!" því þá man ég ekki eftir því að hafa verið eitthvað illa fyrirkölluð, fyrr en ég kem heim kannski. En mér þykir samt verra að missa launin mín svo að ég lét mig hafa það að fá vottorðið. Ég spurði lækninn í gamni hversu algengt það væri að konur næðu í vottorð útaf óléttu og hún sagði að það væri að aukast mikið. Konur og samfélagið allt væri farið að viðurkenna að það að ganga með barn er meira en að segja það. Þótt þær séu ekki beint veikar þá er álagið á líkamann það mikið að veikindi eru kannski bara auðveldari, þau vara yfirleitt ekki nema í mesta lagi nokkrar vikur. Á meðgöngu er álag á beinagrindina, álag á hormónabúskapinn, álag á hjartað því að blóðmagnið eykst um 50%, álag á lungun því þau hafa minna pláss og svona mætti lengi telja. Allur líkaminn er undirlagður, sérstaklega á síðustu vikunum. Og eftir því sem ég hef pælt meira í þessu því sjálfsagðara þykir mér að óléttar konur fái allan þann skilning sem þær þurfa. Og afhverju ætti ég að skammast mín fyrir að viðurkenna það að ég þurfi smá svigrúm og skilning rétt á meðan ég er að fjölga mannkyninu!? Það hljómar kannski ólíkt mér að tala svona, en það er bara búið að heilaþvo alla á þvi að meðganga sé ekki sjúkdómsástand, óléttar konur eigi ekkert bágt og jaddijaddíjadda... og ég er bara ógeðslega pirruð á þessari ranghugsun. Híhíhí og ég er með pirrings-próf núna þar sem ég er ólétt. Ég er ólétt og má allt!
En svona í alvöru þá finnst mér að samfélagið þurfi aðeins að átta sig, það hefur svosem verið að gerast hægt og bítandi, en halló! Það er ekki eins og konur séu nýbyrjaðar að eignast börn. Þetta er hörkupúl og miðað við það þá ættu mennirnir að vera fegnir að þurfa BARA að sýna skilning og gefa okkur svigrúm til að sinna þessu mikilvæga verki. Mér finnst að konur í vinnu ættu að fá launað frí 2 síðustu mánuðina og að ríkið eða fyrirtækin borgi fyrir allskonar heilsubót eins og meðgöngujóga og sund. Svo finnst mér líka að fólk ætti að fá greitt fyrir að vera með börnin heima, eins og er gert í sumum "þróaðari" ríkjum. Og fæðingarorlofssjóður! Ég ætla ekki einu sinni að byrja á því... það væri efni í heila bók. Þetta á ekki að þurfa að vera svona flókið og erfitt, það er allra hagur að mennirnir haldi áfram að fjölga sér.
Svo er enn eitt sjónarmiðið það að konur þurfa að láta heyra meira í sér. Þessi "meðferð" á óléttum konum er viðurkennd af því að þær sjálfar mótmæla henni ekki. Ef allar óléttar konur myndu standa upp og heimta það sem þær þurfa þá væri ekkert hægt að segja við því, nema já og amen. En við erum svo duglegar og þurftalitlar og við viljum ekki vera baggi á þjóðfélaginu... Það sem við þurfum að gera er að hugsa eins og karlmenn, hafa meira sjálfsálit og meiri réttlætiskennd. Vera meiri egóistar. Ef við kæmumst með tærnar þar sem þeir hafa hælana þá væri lífið mun þægilegra fyrir okkur.
Ég er nú reyndar ekki í stöðu til að kvarta mikið og er svosem ekkert að því, því ég er búin að vera svo heppin með vinnuna mína og svo er Steinþór búinn að standa með mér eins og klettur allan tímann. Hann heldur á öllu fyrir mig, sér um húsverkin, nuddar á mér bakið og tærnar þegar ég er þreytt og leyfir mér að vera pirruð og viðkvæm án þess að lyfta einni augabrún. Hann er alveg yndislegur og það er að hluta til honum að þakka hvað mér hefur liðið vel á meðgöngunni.
Jæja, vonandi gerði ég ykkur ekki orðlaus með þessum plammeringum en ég hugsa að þetta sé samt það sem allir hugsa en enginn eða fáir tala um... Hmmm ég ætti kannski að fara að vera dáldið pólitískari í bloggskrifunum, það er ágætis útrás að tala svona opinskátt... :)
kveðja,
Eva hörkukelling
Vont en það venst...
Í dag eru 4 vikur í 7.nóvember. Ég er miklu skárri í skapinu núna, en það gæti svosem breyst eins og veðrið. Kannski er þetta bara svona eins og í textanum hjá Súkkat "...vont en það venst..." hehe ein að reyna að vera bjartsýn. En mér líður samt betur núna heldur en í síðustu viku og það er auðvitað bara gott. Sef ekkert betur, en á móti kemur að ég má sofa út þannig að þetta jafnast allt saman. Við fórum til ljósu og það leit allt saman vel út, reyndar miklu betur en ég bjóst við. Blóðþrýstingurinn í fínu lagi og hjartslátturinn hjá barninu í toppformi. Og höfuðið er ennþá skorðað, greinilega mjög stundvíst barn á leiðinni... eða bara óþolinmótt. Vonandi kemur það samt ekkert óþarflega snemma. Ég sagði henni að ég væri orðin tuskulegri en ég ætti vana til og að þessi ólétta væri farin að segja til sín (hef hingað til ekki haft yfir neinu að kvarta þannig séð) og hún stakk upp á að ég færi til læknis og fengi vottorð um að ég hætti að vinna. Ég hafði satt að segja ekki hugsað út í það að nýta veikindaréttinn minn, en þegar maður pælir í því þá er hann einmitt nothæfur í því ástandi sem ég er í. Ég meina, ég er ekki rúmliggjandi með hita, en ég er heldur ekki 100% frísk. Og þegar starfsmaður sem hefur varla tekið nema 2 daga í veikindafrí síðustu 18 mánuði þá á hann alveg inni að taka því rólega þegar þannig stendur á. Svo að ég ætla að fara til læknis og fá vottorð og þá þarf ég ekki að hafa neinar áhyggjur af því að missa tekjur. Enda var það svosem ekkert issjú með þennan líka fína yfirmann. Hann var alveg sáttur við að ég kæmi með vottorð svo ég héldi laununum mínum þangað til fæðingarorlofssjóður tæki við. Alveg gull af manni!
Það er svo sem ekkert mikið meira að frétta, erum búin að setja saman barnarúmið og koma því fyrir inni í herbergi. Það passaði miklu betur en við héldum og meira að segja hægt að hafa náttborð á milli rúmanna. Það er eiginlega alveg nauðsynlegt, til að geyma á lampa og barnapíugræjuna og það sem þarf að hafa við höndina. Eigum eftir að fá sæng en hún er á leiðinni. Svo er skiptiborðið í geymslunni og bíður eftir því að verða sett saman. Við ákváðum að halda í þetta litla pláss sem eftir er í svefnherberginu aðeins lengur, eða þangað til Steinþór fer í fæðingarorlof. Það verður um mánaðarmótin. Þá ætlum við að taka því rólega og hvíla okkur fram að fæðingunni (og setja saman skiptiborðið ;) ).
Svo erum við búin að fara í foreldrafræðslu síðustu 2 vikur, förum í síðasta skiptið núna á miðvikudaginn. Síðast fengum við að skoða Hreiðrið, það var rosalega gaman. Þá sáum við fæðingarstofurnar og allar græjurnar sem eru notaðar eins og glaðloftsgrímuna og nálastungunálarnar. Þetta gerði þetta ennþá raunverulegra, þótt það sé orðið mjög raunverulegt að það er að koma barn á heimilið.
Jæja, best að fara að sofa.
kveðja,
Eva
Tuskulíus
Það mætti halda að afstaða tunglanna sé ekki mér í hag um þessar mundir. Allavega er ég búin að vera ferlega tuskuleg síðustu daga og það virðist ekkert vera að batna. Svo á sunnudagskvöldið var ég búin að skrifa heilan helling inn á bloggið, en þegar ég ætlaði að pósta því hvarf textinn og ekkert fór inn... Grrrr.... alveg týpískt. Ég nennti ekki að skrifa allt upp á nýtt svo að ég slökkti bara á tölvunni og fór að sofa. Er reyndar ekki búin að sofa neitt svakalega vel heldur, vakna nokkrum sinnum á nóttinni og get svo oft ekki sofnað almennilega aftur fyrr en undir morgun. Og þá er kominn fótaferðatími svo að ég mæti með bauga niðrá maga í vinnuna. Ég er reyndar að vorkenna mér aðeins of mikið, því ég er farin að mæta frekar seint á morgnanna (um 10-11 leytið) og nýti þar með þennan sveigjanleika sem ég fékk í vinnunni. Það er reyndar mjög huggulegt að þurfa ekki að vera með samviskubit yfir því að sofa á morgnanna. En mér finnst samt leiðinlegt að mæta undir hádegi, skreppa síðan í sund þrisvar í viku og hætta klukkan fimm. Það er eins og ég sé ekki að gera neitt, og fæ samt laun fyrir fullan vinnudag....#andvarp#
En núna er ég að bíða eftir því að leggja af stað til Steinþórs því við ætlum að hitta ljósuna á eftir. Það ætti að vera fróðlegt, því að í þessum tuskulegheitum hef ég ekki verið eins samviskusöm í matarræðinu og ég ætti að vera og líklega kemur þvagprufan upp um mig. Allavega gerir vigtin það! En það verður líka gaman að vita hvort barnið sé ennþá skorðað. Mér finnst það vera það, allavega nóg um þrýsting niðrí grindina. Já talandi um grindina, hún er bara að losna í sundur svei mér þá! Ég hef aldrei verið eins hægfara og aumingjaleg á ævinni. Það er allt vont, standa upp, labba, lyfta skemlinum á lazyboy stólnum... name it! Samt er ég í sundi og jóga og tek inn öll vítamínin og aukajárn og Birkielexír, sem á að halda bjúginum í skefjum. Æ þetta fylgir víst bara á síðustu vikunum. Leiðinlegt að vera pirruð í ofanálag ....eða kannski er pirringurinn bara afleiðing... eníhú þá er ég farin að sækja Steinþór, segi meira næst. Vonandi verður það á aðeins jákvæðari nótum :/
kveðja,
Eva pirraða
Meira hrós :D
Jiii, núna er ég alveg í skýjunum. Ljósan var svo ánægð með mig í gær í skoðuninni, blóðþrýstingurinn er að lækka og þyngdaraukningin að minnka :) :) :) Hún hafði svosem engar svakalega áhyggjur af blóðþrýstingnum (eða "loft"þrýstingnum eins og ég kallaði þetta óvart um daginn, hehe) en neðri mörkin voru komin upp í 85 í þarsíðustu og síðustu skoðun. Núna var hann í 80 og var hún miklu ánægðari með þá tölu. Efri mörkin voru einhverstaðar á bilinu 140-145 sem er fínt bara held ég, allavega miðað við ólétta konu því blóðþrýstingurinn hækkar alltaf eitthvað á meðgöngu. A.m.k. er frekar fylgst meira með neðri mörkunum. Enginn sykur mældist og greinilegt að þær varúðarráðstafanir sem ég gerði síðastliðnar tvær vikur, að minnka sykur og salt í matnum, hafa virkað. Tilbúinn matur og pakkamatur er oft mjög saltríkur, þannig að hún ráðlagði okkur að kaupa óunnin mat og krydda hann sjálf. Svo hef ég líka reynt að forðast pakkamat og minnkað ost.
Fyndið, síðustu ár hef ég virkilega sökkt mér ofan í vítamín og bætiefni og gert mér far um að vita hversu mikinn sykur má borða og hversu mikið prótein er best að hafa í fæðunni svo hún sé rétt samansett, en aldrei pælt í hversu mikið salt er best að hafa. En til að vera nú fræðileg, þá er viðmiðun Manneldisráðs hámark 8 gr. af salti á dag eða 3,2 gr. af natríum (sem er í salti). Sjá
grein á netinu.
Og þegar maður kíkir aftan á pakkasúpur og instant piparsveinapasta þá er ansi mikið salt í því. Pulsur og unnin kjötvara er líka frekar sölt.
Svo er enn ein frétt... dadarrada! Barnið var búið að skorða sig í gær, þannig að það virðist vera byrjað að undirbúa sig fyrir fæðinguna. Ljósan sagðist þó ekki lofa því að höfuðið myndi ekki skoppa upp úr grindinni aftur því það er ennþá nóg pláss til að snúa sér, en allaveganna passar hausinn þar núna. Það hlýtur að vera góðs viti :) Það skýrir þrýstinginn sem ég fann alltí einu neðst í bumbunni. Ekkert sem ég kippti mér upp við, því maður upplifir allskonar stingi og óþægindi þegar bumban stækkar, en samt gaman að vita hvernig það snýr. Það væri gaman að geta séð barnið í sónar eða einhverju öðru þegar maður vill, hvernig það snýr og hvort það er að sparka með höndum eða fótum. Þegar ég ligg útaf þá treður það stundum höndunum, eða fótunum, bak við rifbeinin og kitlar mig. Það er hrikalega fyndið að finna svona greinilega fyrir litlum tásum eða puttum.
Já nú fer þetta að styttast, tæpar 7 vikur eftir. Mér finnst tíminn fljúga áfram, ég á eftir að vera í vinnunni í rúmar 3 vikur og svo er ég komin í frí. Þá eru ekki nema 3 vikur í settan dag og þá byrjar ballið ;)
Segjum það í bili,
Eva
Ég fékk 10 :)
Sykurþolsprófið kom bara vel út... ef það er hægt að orða það þannig. En allavega engin meðgöngusykursýki. Líkaminn vann bara vel úr sykurleðjunni sem hann fékk og allt í gúddí ;) Ég fer svo á þriðjudaginn til ljósu og þá segir hún mér væntanlega meira um þetta allt saman. Ég spurði hana samt, þegar hún hringdi með niðurstöðuna, afhverju það hefði mælst 2 plúsar hjá mér, ef það er svo ekkert að. Hún sagði að nýrun væru að leka sykri, þ.e. þau ná ekki að vinna almennilega úr honum og hann fer þess vegna óunninn út í þvagið... held ég. Er víst mjög algengt á meðgöngu. Ég er nú enginn sérfræðingur í þessum málum en mér finnst alveg hrikalega gaman að vita hvernig líkaminn virkar, svona "anatomískt" séð (er það orð..?) Til dæmis í síðustu skoðun þá sagði ljósan að hjartslátturinn hjá barninu væri rokkandi frá 120 upp í 150 og að það væri rosalega gott. Ég auðvitað spurði um hæl hvernig það gæti verið gott að vera með svona flöktandi hjartslátt! Hún sagði að það væri bara merki um að barninu liði mjög vel. Ég spurði aftur (eins og rassálfarnir í Ronju ræningadóttur) "Afhverju?" Tjahh... hún vissi það bara ekki, en þetta væri bara eitthvað sem þeim hefði lærst í gegnum tíðina, að flöktandi hjartsláttur væri góðs viti. Hmmmm... ok fair enough. Hún gerði þó ekki lítið úr forvitni minni eins og sumar ónefndar ljósmæður hefðu kannski gert. Hún bara viðurkenndi að hún vissi ekki ástæðuna. Ég er svo fegin að hafa skipt um ljósu, annaðhvort væri ég hætt í mæðraeftirliti eða sæti sígrenjandi heima með tissjú á öllum borðum. Nýja ljósan er samt ekkert svakalega ólík hinni, þær er báðar svona reffilegar og fullorðnar. En hún lætur mér ekki líða eins og skít í tímum hjá sér. Talar við mig af virðingu og útskýrir fyrir mér.
Svo var ég að fara í gegnum barnafötin, para saman þau sem barnið kemur til með að nota strax og fljótlega og set stærri fötin til hliðar. Ætla svo að drífa í því að þvo þetta svo ég stressi mig nú ekki of mikið á því. Þá er það bara búið. Við Steinþór upplifðum Glasgow-ferðina alveg upp á nýtt við að skoða fötin. Hann tók upp hverja flíkina á fætur annari og brosti út að eyrum. Ég veit ekki hvoru okkar hlakkar meira til, við erum að springa úr eftirvæntingu og stolti. Svo var hann eitthvað að munda myndavélina og tók fínar bumbumyndir af mér, kominn tími til. Díses hvað mér brá að sjá þennan maga svona á hlið. Mér finnst ég ekkert hafa stækkað, bara orðið þrengra að athafna sig hehehe... En það verður erfiðara með hverri vikunni. Ég þarf að undirbúa mig þegar ég stend upp í vinnunni, því þá er ég búin að sitja í kannski klukkutíma og allir liðir orðnir fastir saman. Svo þegar ég er loksins staðin upp, þá þarf ég að labba hænuskref fram að dyrum og get svo labbað nokkurnveginn bein og eðlilega fram. En er samt eiginlega bara eins og mörgæs á eftirlaunum.
later,
Eva
Sykurgrís
Við fórum til ljósunnar í síðustu viku. Allt kom vel út, legbotninn alveg á réttri leið og hjartslátturinn hjá barninu var til fyrirmyndar. Blóðþrýstingurinn hjá mér var reyndar ennþá frekar hár svo að það þarf að fylgjast með því. Ég tók svo þetta týpíska þvagpróf sem þarf alltaf að taka. En svo "skemmtilega" vildi til að það mældust tveir plúsar af sykri og ég var því send í sykurþolspróf upp á spítala í gærmorgun. Það er víst bara til öryggis og er gert mjög oft ef það mælist sykur í þvaginu. En þetta próf er ekkert grín. Í fyrsta lagi þurfti ég að vakna eldsnemma til að vera mætt kl.8 uppeftir og mátti ekki vera búin að borða morgunmat. Svo var stungið í puttann til að mæla eitthvað. Síðan er tekin alvöru blóðprufa og ég látin drekka 1/2 lítra af sykurvatni. Það er skemmst frá því að segja að öll mín sykurþörf hvarf með öllu og hefur ekki komið aftur... ennþá. Ógeðslegt að drekka svona mikið af sykri :(
Jæja, svo er ég látin bíða í klukkutíma. Það var nú ekki svo slæmt því ég fékk lazy-boy stól tíl að sitja í og glás af tímaritum og svo hafði ég líka tekið með mér bók svo að mér leiddist ekkert óskaplega. En eftir þenna klukkutíma var tekin önnur blóðprufa og ég svo látin bíða í annan klukkutíma. Þá var tekin þriðja blóðprufan, og handleggurinn á mér var orðin dáldið götóttur og aumur. En svo var þetta búið, tók 2 og hálfan tíma. Svo er bara að bíða eftir niðurstöðunni. Fæ að vita meira á fimmtudaginn.
Þangað til þá...
Eva
